Peter Frampton

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Peter Frampton
Peter Frampton op het Ottawa Bluesfest in 2011.
Peter Frampton op het Ottawa Bluesfest in 2011.
Algemene informatie
Geboren 22 april 1950 te Beckenham
Land Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Werk
Genre(s) arenarock, rock
Act(s) The Herd, Humble Pie
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Bekende instrumenten
talkbox
Portaal  Portaalicoon   rock

Peter Frampton (Beckenham (Londen), 22 april 1950) is een Engels Amerikaanse muzikant, vooral bekend door zijn solowerk in de helft van de jaren '70 als "arena-rocker".

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Jaren 60 en 70[bewerken | brontekst bewerken]

Frampton begon al gitaar te spelen tijdens zijn schooltijd, in drie verschillende bands. De laatste band, The Preachers, gemanaged door Bill Wyman van The Rolling Stones, trad zelfs een keer op tv op en maakte een plaat: Hole in My Soul (Columbia DB7680). Op 16-jarige leeftijd trad hij toe tot The Herd en werd een tieneridool in Groot-Brittannië. Vervolgens werkte hij samen met Steve Marriott (van de Small Faces) in de groep Humble Pie, en verder op albums van Harry Nilsson, Jerry Lee Lewis, en George Harrison. Hij verhuisde in 1972 naar de Verenigde Staten en ging solo met het album Wind of Change.

Peter Frampton is bekend wegens het gebruik van de zogenaamde jappiotube in het 14 minuten durende "Do You Feel Like We Do", en het kortere "Show Me the Way". Dit waren allebei nummers op het album Frampton Comes Alive! (1976), waarvan hij 6 miljoen exemplaren verkocht en waarmee hij definitief doorbrak. De opvolger, I'm in You uit 1977, verkocht slechts 1 miljoen exemplaren, nog net platina maar het gaf wel aan dat zijn populariteit tanende was. Datzelfde jaar speelde Frampton in de film Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band; daarna raakte hij betrokken bij een ernstig auto-ongeval op de Bahama's. Hij herstelde en bleef nog platen maken, maar kwam niet meer bovenaan in de hitlijsten.

Jaren 80 en 90[bewerken | brontekst bewerken]

Omdat Frampton in de schulden raakte werd hij in 1987 gitarist/zanger in David Bowies begeleidingsband tijdens diens Glass Spider Tour. Bowie en Frampton waren al bevriend sinds de jaren 60, voordat één van beiden echt beroemd was.

Eind jaren 90 speelde Frampton bij Ringo's All Starr Band.

21e eeuw[bewerken | brontekst bewerken]

Ter gelegenheid van 35 jaar Frampton Comes Alive ondernam hij in 2011 een tournee waarbij het album integraal werd gespeeld. In hetzelfde jaar kreeg hij een ster in de Music City Walk of Fame in Nashville. In 2014 werd hij opgenomen in de Musicians Hall of Fame. In 2019 maakte Frampton bekend aan de ziekte inclusion body-myositis (IBM) te lijden, een neurologische aandoening die tot ernstige spierzwakte leidt. Om die reden kondigde hij aan dat zijn tour in 2019 ook zijn laatste zou zijn. Frampton zou voorjaar 2020 ook concerten geven in Engeland en op het Europese vasteland; deze werden afgelast vanwege het coronavirus.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Studioalbums[bewerken | brontekst bewerken]

Livealbums[bewerken | brontekst bewerken]

Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19
Baby, I love your way 1936 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Show me the way 967 891 933 712 727 937 912 1062 1551 1028 1112 1128 1067 1069 1236 1091 1414 1538 1400 1780 1888

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Peter Frampton van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.