Pierre Granier-Deferre

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pierre Granier-Deferre
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Volledige naam Pierre Julien Granier
Geboren Parijs, 27 juli 1927
Overleden Parijs, 16 november 2007
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Werk
Jaren actief 1954 - 2006
Beroep Filmregisseur en scenarioschrijver
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Pierre Granier-Deferre (Parijs, 27 juli 1927 - Parijs, 16 november 2007) is een Franse filmregisseur en scenarioschrijver. Hij heeft 26 langspeelfilms op zijn naam staan, vooral drama's en politiefilms. Heel dikwijls gaat het om literaire adaptaties.

Leven en werk[bewerken]

Opleiding en eerste stappen in de filmwereld[bewerken]

In 1954 studeerde Granier-Deferre af aan het IDHEC (Institut des hautes études cinématographiques). Hij deed meerdere jaren ervaring op als regieassistent van Jean-Paul Le Chanois, Denys de La Patellière en Marcel Carné. Pas in 1961 maakte hij zijn debuut als filmregisseur : Le Petit Garçon de l'ascenseur zette meteen de (literaire) toon want de film was gebaseerd op een roman.

In 1965 had hij voor het eerst wat succes met de politiefilm La Métamorphose des cloportes met vedette Lino Ventura in de hoofdrol van de gangster die door zijn medeplichtigen wordt verraden. Albert Simonin et Michel Audiard verzorgden het scenario van deze sfeervolle politiefilm.

Jaren zeventig[bewerken]

Hij zette het begin van de jaren zeventig stevig in dankzij La Horse en Le Chat. Die films werden gedragen door de vertolking van Jean Gabin die hij had leren kennen op de set toen hij nog regieassistent was. Inzonderheid het psychisch steekspel tussen Gabin en zijn (film)partner Simone Signoret was een sterk staaltje acteerkunst. Granier-Deferre's carrière was gelanceerd. Vanaf dan tot halfweg de jaren tachtig bracht hij bijna elk jaar een succesvolle film uit. Zo volgden na Le Chat nog drie verfilmingen van romans van Georges Simenon: onder meer La Veuve Couderc (1972), waarin Granier-Deferre Signoret nu tegen Alain Delon uitspeelde, en Le Train. Met La Cage en met Adieu poulet deed Granier-Deferre in 1975 opnieuw een beroep op Lino Ventura. Ook Pierre Drieu La Rochelle (Une femme à sa fenêtre uit 1976) en La Voix uit 1992) en Jean-Marc Roberts (Une étrange affaire uit 1981) en L'Ami de Vincent uit 1983) verfilmde hij twee keer. Deze laatste hielp ook nog mee aan het scenario van twee andere films. Granier-Deferre werkte meermaals met grote acteurs als Lino Ventura, Alain Delon, Philippe Noiret en Jean-Louis Trintignant en met iconische actrices als Simone Signoret en Romy Schneider.

Jaren tachtig[bewerken]

Voor het psychologisch drama Une étrange affaire kreeg Granier-Deferre in 1981 de Prix Louis-Delluc. Zowel Nathalie Baye als Fanny Cottençon mochten een César voor beste actrice in een bijrol ontvangen in respectievelijk Une étrange affaire en L'Étoile du Nord (in 1982 en 1983). Voor die laatste film werd hij in 1983 ook zelf vereerd met een César voor het Beste scenario of bewerking. Tussen 1985 en 1995 filmde hij onverdroten voort maar zijn films genoten merkbaar minder bijval dan in zijn topperiode van de jaren zeventig.

Filmstijl[bewerken]

Hij was het prototype van de klassiek geschoolde filmer die graag verhalen vertelde en traditioneel vakwerk afleverde, en dat vooral deed door middel van het verfilmen van literatuur. Naast Georges Simenon, Jean-Marc Roberts en Pierre Drieu La Rochelle vond hij ook inspiratie in het werk van onder meer René Fallet, Georges Duhamel en Félicien Marceau. Dit was niet eenvoudig in een tijd dat de Nouvelle Vague op volle toeren begon te draaien. Hij schonk liever aandacht aan de psychologische uitwerking van de plot en van de karakters dan aan de actie. Geen wonder dat hij in het werk van Georges Simenon het geschikte materiaal vond voor heel wat bioscoop- en televisiefilms. Meestal werkte hij mee aan het scenario van zijn films.

Privéleven[bewerken]

Hij was van 1967 tot 1974 gehuwd met de Engelse actrice Susan Hampshire. Daarna hertrouwde hij met circusartieste en actrice Annie Fratellini. Hij is de vader van vijf kinderen, onder meer een zoon die filmregisseur is, Denys Granier-Deferre, en een dochter die paardrijdster en circusartieste is, Valérie Fratellini.

Pierre Granier-Deferre stierf in 2007 op 80-jarige leeftijd.

Filmografie[bewerken]

Regieassistent[bewerken]

Regisseur[bewerken]

Lange speelfilms[bewerken]

Televisie[bewerken]

  • 1965: Histoires d'hommes
  • 1995: Maigret et la Vente à la bougie (episode van Maigret) (+ scenario)
  • 1996: La Dernière Fête (film)
  • 1997: Maigret et l'Enfant de chœur (episode van Maigret) (+ scenario)
  • 2001: Maigret et la Fenêtre ouverte (episode van Maigret) (+ scenario)

Scenarist van ander werk (episodes van de televisiereeks Maigret - 1991)[bewerken]

  • 1999: Madame Quatre et ses enfants
  • 1999: Meurtre dans un jardin potager
  • 1999: Un meurtre de première classe
  • 2000: Maigret voit double
  • 2000: Maigret chez les riches
  • 2002: Maigret chez le ministre
  • 2002: Maigret à l'école
  • 2002: Maigret et le Marchand de vin
  • 2002: Maigret et le Fou de Sainte-Clotilde
  • 2003: Maigret et la Princesse
  • 2004: Les Scrupules de Maigret
  • 2005: Maigret et l'Étoile du Nord
  • 2006: Le Passager de l'été (film van Florence Moncorgé-Gabin, dochter van Jean Gabin)