Plazas de soberanía

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De Plazas de Soberanía en Isla de Alborán

De Plazas de soberanía (Nederlands: Soevereine Plaatsen) zijn een aantal Spaanse exclaves aan of voor de Marokkaanse kust, aan de grens tussen beide landen. Ze bestaan uit de Plazas mayores (grote plaatsen), twee vestingsteden met elk ongeveer 80.000 inwoners, en de Plazas menores (kleine plaatsen), een aantal kleine eilandjes die onbewoond zijn of alleen bevolkt worden door Spaanse soldaten.

Geografie[bewerken | brontekst bewerken]

De Plazas de soberanía vallen onder rechtstreeks bestuur van de centrale regering in Madrid, maar Ceuta en Melilla zijn sinds 1995 autonome steden met een ruime mate aan zelfbestuur, zij het minder dan de 17 autonome regio's van Spanje. De eilanden Isla de Alborán en Islote de la Nube behoren tot de Andalusische gemeente Almería.

Geografisch behoren de Plazas de soberanía tot het Afrikaanse continent en samen met de Canarische Eilanden vormen deze gebieden Spaans Noord-Afrika.

De Plazas de soberanía zijn betwiste grondgebieden en worden sinds 1956 door Marokko opgeëist.

Vlag Regio Vertaling Opp. (km²) Inw. Spaans sinds Laatste Marokkaanse heersers Opmerking
Flag of Spain.svg Isla Perejil
(Djazirat Tura)
Peterselie-eiland 0,15 Onbewoond 1640 Flag of Morocco 1258 1659.svg Meriniden
  • Portugees bezit van 1415 tot 1640.
  • In juli 2002 vond er een incident plaats met Marokko.
Flag of Spain.svg Peñón de Vélez de la Gomera
(Djazirat Ghomara)
Rots van Vélez van de Ghomara 0,019 60 militairen 1508 Flag of Morocco 1258 1659.svg Wattasiden Het was ooit een eiland, maar het is nu door een zandstrook van 85 meter met Marokko verbonden.
Flag of Spain.svg Peñón de Alhucemas
(Sakhrat Al Hoceima)
Rots van Al Hoceima 0,015 350 1559 Flag of Morocco 1258 1659.svg Saadiden De rots wordt volledig door een fort, verschillende huizen en een kerk ingenomen.
Flag of Spain.svg Islas Chafarinas
(Djuzur 'iishfarin)
Dieveneilanden 0,52 200 1848 Flag of Morocco (1666–1915).svg Alaouieten In de antieke oudheid werden de eilanden aangeduid als Tres Insulæ (drie eilanden).
Bandera de Almería.svg Isla de Alborán
(Djazirat Alburan)
Eiland van Alborán 0,07 21 1540 Flag of Morocco 1258 1659.svg Wattasiden Het eiland wordt door de Spaanse regering als natuurgebied beschermd.
Bandera de Almería.svg Islote de la Nube
(Djazirat Sahhaba)
Wolkeneilandje ? Onbewoond 1540 Flag of Morocco 1258 1659.svg Wattasiden Het eiland wordt door de Spaanse regering als natuurgebied beschermd.
Flag Ceuta.svg Ceuta
(Sebta)
? 19 85.144 1640 Flag of Morocco 1258 1659.svg Meriniden
Flag of Melilla.svg Melilla
(Melillia)
Wit 13 86.384 1497 Flag of Morocco 1258 1659.svg Wattasiden Melilla is een vrijhaven sinds 1863

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Tijdens de Reconquista en vooral in de verovering van Granada in 1492, trokken de Spaanse en Portugese kruisvaarders talloze posten in Noord-Afrika op voor de handel en de verdediging tegen piraterij.

In 1848 veroverden de Spaanse troepen de Islas Chafarinas. In de late 19de eeuw, na de zogenaamde Scramble for Africa, hadden Europese landen de koloniale controle over het grootste deel van het Afrikaanse continent overgenomen. Het Verdrag van Fez (ondertekend op 30 maart 1912) maakte het grootste deel van Marokko een protectoraat van Frankrijk, terwijl Spanje het beschermen van de macht over het noordelijke deel, Spaans-Marokko, op zich nam.

Toen Spanje zijn protectoraat opgaf en in 1956 de onafhankelijkheid van Marokko erkende, gaf het deze kleine gebieden niet op. Spanje had ze al in bezit voordat de status van protectoraat inging. Marokko beschouwt ze als bezet Marokkaans grondgebied. Voor de Spaanse regering is het behoud van deze gebieden echter een principekwestie, daar de Britten nog steeds Gibraltar in handen hebben en men op deze manier toch enige strategische controle over de Straat van Gibraltar wil.

In juli 2002 vond een geschil rond Isla Perejil plaats dat bijna tot een gewapend treffen leidde. Op 11 juli 2002 landden twaalf Marokkaanse soldaten op het eilandje, volgens Marokko ter bestrijding van illegale migratie, die ook voor Spanje een grote ergernis vormde. De soldaten hesen echter de Marokkaanse vlag en richtten een tijdelijk onderkomen in. Bovendien werden officieren van de Guardia Civil die poolshoogte kwamen nemen onder dreiging met geweren gedwongen te vertrekken. De Marokkaanse soldaten werden vervangen door zes marinecadetten, waarschijnlijk om Spanje niet te veel te prikkelen.

Spanje reageerde echter met Operatie Romeo-Sierra: op 18 juli werd het eilandje met veel machtsvertoon van landmacht (speciale eenheden), luchtmacht en marine heroverd. De Marokkaanse cadetten werden gevangen genomen en in Ceuta over de grens gezet. Spanje stationeerde soldaten van het Spaanse Legioen op het eilandje, maar trok zich na bemiddeling van de Verenigde Staten terug. Sindsdien is Isla Perejil weer onbewoond en leeg, hoewel zowel Spanje als Marokko er blijvend aanspraak op maakt.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]