Renium-187

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Renium-187
Algemeen
Element renium (Re)
Nuclide 187Re
Aantal protonen 75
Aantal neutronen 112
Nuclidische gegevens
Nuclidenmassa 186,955753109 u
Spin 5/2+
Bindingsenergie 7,977947 MeV
Massa-overschot -41,215714 MeV
Vervalgegevens
Halveringstijd 4,12 × 1010 jaar
Isotopen van renium
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Natuurkunde

Renium-187 of 187Re is een langlevende radioactieve isotoop van renium, een overgangsmetaal. De abundantie op Aarde bedraagt 62,6%. Daarnaast komt op Aarde nog de stabiele isotoop renium-185 voor.

Renium-187 kan ontstaan door radioactief verval van wolfraam-187.

Radioactief verval[bewerken]

Renium-187 bezit een halveringstijd van ongeveer 4 × 1010 jaar. Het vervalt voor vrijwel 100% via β-verval naar de stabiele isotoop osmium-187:

De vervalenergie hiervan bedraagt 2,469 keV. Een zeer klein gedeelte (0,0001%) vervalt onder uitzending van alfastraling tot de radioactieve isotoop tantaal-183:

De halveringsenergie hiervan bedraagt 1,66 MeV.

Toepassingen[bewerken]

Renium-187 is een primordiaal radionuclide. Vanwege de lange halveringstijd (ongeveer 41 miljard jaar) wordt het gebruikt in de renium-osmiumdatering om bepaalde ertsen of gesteenten te dateren.[1] Zowel renium (de moedernuclide) als osmium (de dochternuclide) zijn siderofiel, hetgeen impliceert dat zij gemakkelijk associëren met ijzer en ijzerhoudende mineralen. Daarnaast is renium ook chalcofiel, waardoor het veel in sulfiderijke ertsen wordt aangetroffen.