Sable-eiland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sable-eiland vanuit de ruimte, april 1994

Sable-eiland is een Canadees eiland. Het ligt in de Atlantische Oceaan op 180 kilometer ten zuidoosten van Nova Scotia. In 2001 telde het eiland 15 bewoners, waarvan er in 2008 5 mensen permanent wonen. De naam komt van het Franse woord sable dat zand betekent.

Geografie[bewerken]

Het eiland is een boogvormige zandrichel, 42 kilometer lang en circa twee kilometer breed, met een oppervlakte van circa 34 km². Het zand is waarschijnlijk een restant van een eindmorene uit de laatste ijstijd. Het oppervlak is begroeid met gras en andere laagblijvende vegetatie. Sable-eiland is omgeven door zandbanken en ondiepten. Het wordt wel 'het kerkhof van de Atlantische Oceaan' genoemd, wegens de vele schipbreuken die hier hebben plaatsgevonden.

Geschiedenis[bewerken]

Sable-eiland is waarschijnlijk ontdekt door de Portugese ontdekkingsreiziger João Álvares Fagundes die in 1520–1521 het gebied verkende. In de 16e eeuw probeerden de Fransen gedurende korte tijd het eiland te koloniseren. In 1801 vestigde de overheid van Nova Scotia een reddingstation op het eiland en in 1872 werden er twee vuurtorens gebouwd, één op elk uiteinde.[1] Aan het begin van de 20e eeuw vestigde de Marconi Company een radiostation op het eiland, en de Canadese overheid stichtte er een weerstation.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. E.H. Rip Irwin. Lighthouses and Lights of Nova Scotia, Nimbus Press, pages 100-102