Scorpaena scrofa
| Scorpaena scrofa IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2014) | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||
| Scorpaena scrofa Linnaeus, 1758 | ||||||||||||||
| Synoniemen | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Afbeeldingen op | ||||||||||||||
| Scorpaena scrofa op | ||||||||||||||
| (en) World Register of Marine Species | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Scorpaena scrofa is een vis uit de familie van de schorpioenvissen (Scorpaenidae).
Kenmerken
[bewerken | brontekst bewerken]De vis wordt gewoonlijk 20 tot 26 centimeter lang. De maximale lengte is meer dan 50 cm en het hoogste ooit gemeten gewicht is 3 kg. Daarmee is hij een stuk groter dan andere soorten uit het geslacht Scorpaena die op dezelfde plaatsen voorkomen (Scorpaena notata en Scorpaena porcus).
Hij heeft grote, brede borstvinnen en een geatrofieerde zwemblaas, die hij als bodembewonende vis niet nodig heeft. De rugvin heeft 12 stekels en 9 vinstralen en de anaalvin heeft 3 stekels en 5 vinstralen. De stekels kunnen een gif uitscheiden.
De vis opvallend gekleurd, gaande van rood tot geel, afgewisseld met zilverkleurige of rose plekken.[2]
Leefwijze
[bewerken | brontekst bewerken]De vis jaagt vanuit een hinderlaag en zuigt een voorbijzwemmende prooi binnen met zijn uitschuifbare bek. Zonder zwemblaas verplaatst de vis zich over korte afstanden over de bodem met behulp van zijn borstvinnen.[2]
Verspreiding en leefgebied
[bewerken | brontekst bewerken]De vis komt voor in de gematigde en (sub)tropische klimaatzone in het oosten van de Atlantische Oceaan van de Britse Eilanden tot aan Senegal en verder in de Middellandse Zee.
De vis is meestal te vinden op rotsbodems op 20 tot 50 meter diepte, maar komt ook voor op diepten tussen 10 en 200 meter.[2]
Relatie tot de mens
[bewerken | brontekst bewerken]De vis wordt gevangen voor menselijke consumptie en wordt onder andere gebruikt bij de bereiding van bouillabaisse.[2]
- (en) Scorpaena scrofa. FishBase. Ed. Rainer Froese and Daniel Pauly. 02 2019 version. N.p.: FishBase, 2019.