Soraya Esfandiary Bakhtiari

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Soraya Esfandiary Bakhtiari
1932-2001
Koningin Soraya (1953)
Koningin Soraya (1953)
Koningin van Perzië/Iran
Periode 1951-1958
Voorganger Fawzia bint Foead
Opvolger Farah Diba
Vader Khalil Esfandiary Bakhtiari
Moeder Eva Karl

Soraya Esfandiary Bakhtiari (Isfahan (Perzië), 22 juni 1932 - Parijs (Frankrijk), 26 oktober 2001) was de tweede vrouw van Mohammed Reza Pahlavi, de laatste sjah van Iran. Gedurende het huwelijk werd ze beter bekend onder de naam 'koningin Soraya'. De titel shahbanu (keizerin) werd toen nog niet in Iran gebruikt.

Jeugd[bewerken]

Soraya was de dochter van de Perzische arts Khalil Esfandiary Bakhtiari. De familie Bakhtiari, die later uit Perzië werd verbannen, was voor de verbanning een van de machtigste families van het land. Na het huwelijk van de sjah met Soraya kreeg haar vader de baan van Perzische ambassadeur in West-Duitsland. Soraya's moeder was de in Moskou geboren Duitse Eva Karl. Soraya had ook nog een broer, Bijan Esfandiary Bakhtiari, die door de keizerlijke familie als oproerkraaier werd beschouwd.

Huwelijk[bewerken]

Op achttienjarige leeftijd werd Soraya aan het keizerlijk hof geïntroduceerd door Forough Zafar Bakhtiari, een van haar familieleden. Niet lang daarna, op 12 februari 1951, trouwde ze in Teheran met de sjah. Haar trouwjurk (van Christian Dior) werd na haar dood in Parijs geveild voor 1,2 miljoen dollar.

Op 6 april 1958 scheidde ze van de sjah, vooral omdat het huwelijk kinderloos bleef en de sjah een opvolger nodig had. De sjah kondigde huilend de scheiding aan bij het Iraanse volk in een speech die werd uitgezonden op radio en televisie. De scheiding, die breed werd uitgemeten in de pers, inspireerde de Franse liedjesschrijver Françoise Mallet-Jorris tot het schrijven van het liedje 'Je Veux Pleurer Comme Soraya'.

Na de scheiding trouwde de sjah met Farah Diba. Dat huwelijk vond plaats in 1959.

Na de scheiding[bewerken]

Tombe in 2007, München, Westfriedhof

Na de scheiding kreeg Soraya de titel Hare keizerlijke hoogheid prinses Soraya van Iran. Ze vertrok naar Frankrijk en begon een carrière als filmster.

In 1991 bracht Soraya een boek (haar 'memoires') uit over haar eenzame bestaan in het paleis in Teheran. Het boek, getiteld Paleis van eenzaamheid, werd een internationale bestseller.

Soraya stierf op 26 oktober 2001 op 69-jarige leeftijd en werd begraven in München (Duitsland). In 2002 werd haar graf beklad met de woorden 'Miserable parasite' (schandalige parasiet), en 'Didn't work from the ages of 25 to 60' (voerde van haar vijfentwintigste tot haar zestigste niets uit'). In Europa werd de bekladding van haar graf breed uitgemeten in de pers.

Een week na de dood van Soraya overleed ook haar broer Bijan, die na haar dood had gezegd: 'Nu heb ik niemand meer om mee te praten.'

Na haar dood claimden volgens het Iraanse tijdschrift Nimrooz verschillende jonge meisjes een buitenechtelijke dochter van Soraya te zijn. Deze claims zijn echter nooit officieel toegewezen.