Treksterkte (materiaal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De treksterkte van een materiaal is een maatstaf om de mechanische eigenschappen van een materiaal te classificeren. Praktisch is de vloeigrens (soms ook de 0,2%-rekgrens of Rp 0,2) van veel meer belang. Immers, als het materiaal tot de treksterkte komt, is het reeds sterk plastisch vervormd.

Treksterkte meeting

De treksterkte is de maximale mechanische spanning die een materiaal bereikt als het plastisch vervormd wordt. Voor de meeste staalsoorten vindt dit plaats vóór het vloeien van het materiaal (= vloeigrens), en na de proportionaliteitsgrens (grens waarbij de Wet van Hooke geldig is).

Als het materiaal deze spanning langdurig opgelegd krijgt, dan zal er breuk optreden. Grafisch is dit duidelijk te zien in het zogenaamde spanning-rekdiagram. De treksterkte geeft op deze manier ook aan waar insnoering begint, tenzij het materiaal zo bros is dat er geen insnoering plaatsvindt. Dan breekt het materiaal zodra de spanning gelijk is aan de treksterkte.

De eenheid van treksterkte is MPa (of psi) en kan variëren van 10 MPa en minder voor sommige polymeren tot meer dan 5000 MPa voor koolstofvezels.

Treksterktes van enkele materialen[bewerken]

Materiaal Treksterkte (σUTS)
(MPa)
Staal 400
Hogesterktestaal 760
Roestvast staal koudgewalst 860
Gietijzer 4.5% C 170
Titanium legering (6% Al, 4% V) 900
Aluminium (zuiver 99,5%) 65
Aluminium legering (AlMg4,5Mn0,7) 305
Koper commercieel zuiver 220
Messing 250
Marmer 15
Beton 2
Dennenhout (parallel aan de vezel) 40
Been 130
Nylon, type 6/6 75
Rubber 15
Koolstof nanobuis 62000

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]