Ductiliteit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Breuk van een ductiele aluminiumlegering

Ductiliteit of vervormbaarheid is de mate waarin een materiaal plastische vervorming toelaat. Men noemt een materiaal ductiel als het zich goed leent tot bewerkingen als walsen, dieptrekken en smeden. Het is dan taai, maar doorgaans eerder zacht. Hardere materialen zullen eerder bros zijn of scheuren en barsten vormen.

Materialen met een kristalstructuur die kubisch vlakgecentreerd is (gamma-fase), zoals austeniet, zijn meer ductiel dan materialen met een kristalstructuur die kubisch ruimtelijk gecentreerd is (alfa-fase of delta-fase), zoals ferriet. Legeringselementen kunnen ductiliteit verbeteren, doorgaans ten koste van hardheid, zoals nikkel in staal, of de hardheid verhogen, doorgaans ten koste van ductiliteit, zoals koolstof of chroom in staal.

Zie ook[bewerken]