Verdrag van Fort Laramie (1851)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Verdrag van Fort Laramie was een verdrag dat op 17 september 1851 ondertekend werd door afgevaardigden van de de Verenigde Staten en vertegenwoordigers van de indianennaties Cheyenne, Sioux, Arapaho, Navajo, Crow, Shoshone, Assiniboine, Mandan, Hidatsa en Arikara. In het verdrag werden de toenmalige territoriale claims van de indianenvolkeren onderling bevestigd. Ook garandeerden de indianen de veilige doorgang voor kolonisten op het Oregon Trail. In ruil daarvoor werd hen een jaarlijks som van 50.000 dollar beloofd voor de komende vijftig jaar.

Alhoewel er daarvoor al veel Europeanen en Europese Amerikanen door de Great Plains waren getrokken, had de Californische goudkoorts ervoor gezorgd dat er beduidend meer reizigers waren. Daarom ondernam de Amerikaanse regering onderhandelingen met de indianenvolkeren, wat tot het Verdrag van Fort Laramie leidde.

Het verdrag werd door de Senaat geratificeerd, maar de betalingen werden verkort tot slechts tien jaar. Alleen de Crow gingen niet akkoord met die wijziging. Verschillende stammen, echter, hebben de beloofde betalingen nooit ontvangen. Het verdrag sloeg er bovendien niet om voor langdurige vrede te zorgen, vooral omdat de Amerikaanse overheid er niet in slaagde om de kolonisten uit de indianennaties te houden tijdens de goudkoorts van Pike's Peak (1858-1861).

Zie ook[bewerken]