Waterdamp

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Condenserend water uit waterdamp boven een kop met heet water

Waterdamp is water in de gasfase. In de scheikunde wordt waterdamp aangeduid met H2O(g). Waterdamp is niet zichtbaar met het menselijk oog als er zich geen condensatie in voordoet. Boven een kop warme vloeistof wordt het condenserende water uit de damp wel zichtbaar, zoals blijkt uit nevenstaande figuur.

Waterdamp in lucht met een temperatuur onder het kookpunt van water kan worden beschouwd als een mengsel van gas en damp.

De hoeveelheid waterdamp in de lucht wordt de luchtvochtigheid genoemd. Daalt bij een bepaalde luchtvochtigheid de temperatuur van de lucht tot onder het dauwpunt dan condenseert een gedeelte van de damp tot heel kleine waterdruppeltjes. Er ontstaat dan mist of bewolking, H2O(l).

Bij gelijke temperatuur is waterdamp lichter dan lucht.

Johannes Diderik van der Waals vond de kritische temperatuur van waterdamp, die 390° C bedraagt; boven die temperatuur kan het gas door compressie niet vloeibaar gemaakt worden. Meer precies is de kritische temperatuur van water 647,096 K, dit is ~ 374°C, bij een kritische druk van 22064 kPa (217.7 atm).[1] De bijbehorende soortelijke massa bij het kritische punt is 322 kg/m3.

De gemiddelde hoeveelheid waterdamp in de aardatmosfeer in het jaar 2005

In de atmosfeer bevindt zich veel waterdamp. Waterdamp is een belangrijk broeikasgas en het is essentieel in de waterkringloop. Aan de polen is de lucht droger dan rond de evenaar.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Revised Release on the IAPWS Industrial Formulation 1997 for the Thermodynamic Properties of Water and Steam (PDF). Erlangen, Germany. International Association for the Properties of Water and Steam (Augustus 2007) Geraadpleegd op 30 december 2012