Zeeslag bij het eiland Savo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeeslag bij het eiland Savo
Onderdeel van de Tweede Wereldoorlog
USS Quincy CA-39 savo.jpg
Datum 8 augustus9 augustus 1942
Locatie Savo, Salomonseilanden
Resultaat Japanse overwinning
Strijdende partijen
Flag of the United States.svg Verenigde Staten
Flag of Australia.svg Australië
Merchant flag of Japan (1870).svg Japanse Keizerrijk
Commandanten
US flag 48 stars.svg Richmond K. Turner
Flag of the United Kingdom.svg Victor Crutchley
Merchant flag of Japan (1870).svg Isoroku Yamamoto
Merchant flag of Japan (1870).svg Gunichi Mikawa
Troepensterkte
6 Zware kruiser
2 Lichte kruiser
15 Destroyer
5 Zware kruiser
2 Lichte kruiser
1 Destroyer
Verliezen
3 zware kruiser gezonken
1 zware kruiser beschadigd (Later gezonken)
2 destroyer beschadigd
1,077 doden
3 zware kruiser beschadigd
58 doden
Kaart met de Japanse vlootbewegingen

De Zeeslag bij het eiland Savo (deel van de Salomonseilanden) vond plaats in de nacht van 8 augustus - 9 augustus 1942. De slag was een poging van de Japanse Keizerlijke Marine om de Amerikanen van het eiland Guadalcanal, waarop ze twee dagen eerder waren geland, te verdrijven. Later volgden er nog een aantal confrontaties in wat historici de Slag om Guadalcanal noemen.

De aanloop[bewerken]

Zodra de Japanse Marine lucht kreeg van de bezetting van Guadalcanal werd in Rabaul een flottielje verzameld, onder bevel van schout-bij-nacht Gunichi Mikawa. De Japanse strijdmacht bestond uit 7 kruisers waaronder de zware kruisers Chokai, Furutaka, Aoba, Kako en Kinugasa. Mikawa voer rond het middaguur van 8 augustus The Slot binnen, een 90 km brede doorvaart tussen de Salomonseilanden, om 's nachts bij Guadalcanal aan te komen. Alhoewel de Amerikaanse torpedojager Blue, die de wacht optrok bij Savo, radar aan boord had, werd de Japanse strijdmacht niet ontdekt.

De zeeslag[bewerken]

De Australische Canberra maakte mee deel uit van de zeemacht die Guadalcanal verdedigde. Vooraleer ze goed en wel besefte dat vreemde schepen hun haven binnendrongen, was de Canberra getroffen door twee torpedo's en zinkend. De Chicago verloor haar boeg. De Quincy, Vincennes en Astoria incasseerden treffers en zonken bijna onmiddellijk. De beschadigde destroyer Jarvis werd gekelderd bij een vliegtuigaanval toen hij terug naar zijn basis hinkte. De Japanners kwamen weg met lichte schade aan twee schepen.

Gelukkig voor de Amerikanen liet Mikawa de transportschepen ongemoeid, waarvoor hij later hevige kritiek kreeg. Als hij had doorgezet had hij misschien de afloop van de Guadalcanalcampagne en van de oorlog in de Stille Oceaan kunnen wijzigen. Maar hij was onzeker over de positie van de Amerikaanse vliegdekschepen waarmee hij een confrontatie wou vermijden en vond dat hij genoeg had gedaan.

De Amerikanen trokken hun zeestrijdkrachten terug. Ze hadden de zwaarste nederlaag geleden in hun geschiedenis. Ze telden meer dan 1200 doden en 700 gewonden. Kapitein Samuel Moore van de Quincy en kapitein Frank Getting van de Canberra sneuvelden. Kapitein Howard Bode van de Chicago pleegde later zelfmoord; alhoewel zijn schip schade had opgelopen tijdens de slag werd hem verweten dat hij zich te passief had opgesteld.

Mariniers op Guadalcanal noemden deze slag later The Battle of the Five Sitting Ducks. De zeecorridor werd omgedoopt tot Ironbottom Sound.