Zusters van Sint-Jozef

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Zusters van Sint-Jozef zijn een rooms-katholieke congregatie die in 1650 door de jezuïet Jean-Pierre Médaille officieel werd opgericht te Le Puy-en-Velay, nadat in 1648 reeds zeven vrome vrouwen door hem werden verzameld, die als le petit dessein hun werk begonnen.

Het was één van de eerste zustercongregaties die zich onder de mensen begaf en zich bekommerde om zieken, ontheemden en armen. In 1792 kwam hier, ten gevolge van de Franse Revolutie, een einde aan. Daarna werd de congregatie weer voortgezet. In 1811 werd ze wettelijk erkend onder de naam: Les soeurs de Saint‐Joseph du Bon Pasteur.

Nederland[bewerken]

In 1853 vestigden de Zusters van Sint-Jozef zich aan de Kommel in Maastricht. Initiatiefneemster was Julie Stinglhamber (1818-1900), die uit een gefortuneerde familie stamde en de kloosterstichting financieel mogelijk maakte. Zij werd in haar religieuze activiteiten gesteund door de priester en kloosterstichter Louis Rutten. In 1854 trad zij ook zelf in. De eerste moeder-overste was Catharine Bastiaens (1822-1893), waarvan ook twee zussen intraden. In 1865 werd Stinglhamber moeder-overste (tot 1895). De kleding van de zusters bestond uit een bruin habijt, een zwarte kap en een blauw scapulier. Hoewel de zusters zich de opvoeding van arme en verlaten kinderen tot taak hadden gesteld, botste dat in de praktijk met hun strenge kloosterregel, die persoonlijke heiliging boven maatschappelijke dienstbaarheid stelde. Van 1890 tot 1970 dreven de zusters, naast hun werk met kinderen, een hostiebakkerij. In 1990 werd de kinderopvang gestaakt. In 1989 boden de tien overgebleven zusters hun klooster aan de bisschop van Roermond aan "voor iets nieuws" (zie: Gemeenschap van de gekruisigde en verrezen Liefde).[1]

België[bewerken]

In 1895 kwamen vier zusters uit Clermont-Ferrand op uinodiging naar Munsterbilzen, waar ze in de gebouwen van de oude Abdij gingen wonen, die aangekocht werden van baron de Lamberts de Cortenbach. Daar gaven ze lager onderwijs aan meisjes en stichtten een psychiatrische inrichting, het Asile Saint-Joseph pour des femmes aliénées, later Medisch Centrum Sint-Jozef genaamd. Constant Van den Hove was de eerste directeur-geneesheer. Samen met zijn schoonfamilie NEYT speelde hij een belangrijke rol bij de oprichting van het psychiatrisch centrum. In 1899 verbleven er al 300 patiënten.

Van hier uit werden stichtingen gedaan in diverse andere plaatsen. Dit waren:

Externe links[bewerken]