Acca Larentia
Acca Larentia was de vrouw van de herder Faustulus, die Romulus en Remus opvoedde.
Eigenlijk was ze een oude godin van het Romeinse land, die zowel zegen als dood kon aanbrengen. Aan haar werd dezelfde betekenis gehecht als aan Fauna.
In een geheel andere sage komt ze voor onder de namen Lupa en Luperca. Volgens anderen was zij een meisje, dat de liefde genoot van Hercules. Het gebeurde namelijk ooit tijdens de regering van Romes vierde koning Ancus Martius, dat de bewaker van de tempel van Hercules het waagde de god voor te stellen, om met hem te dobbelen. Won hij het, dan zou de god hem iets goeds moeten verlenen; was Hercules de gelukkige, dan zou de tempelbewaarder verplicht zijn hem een rijkelijk maal te bereiden en een schoon meisje tot hem te voeren. De tempelbewaarder verloor. Hij hield zijn woord, maakte een maaltijd gereed en sloot 's nachts Acca Larentia, de schoonste van de meisjes, die zich daartoe leenden, in de tempel op. Toen zij de volgende morgen wegging, beval Hercules haar om door een vriendelijke bejegening te trachten zich de liefde te verwerven van de eerste, die zij ontmoette. Dat was een ongehuwde, reeds bejaarde man, Tarutius genaamd. Haar opzet slaagde, de bejaarde man nam haar tot vrouw en liet haar bij zijn dood al zijn bezittingen na, die zij aan het Romeinse volk naliet. Daarom werd een jaarlijks godsdienstig feest tot haar eer ingesteld.
Ze zou twaalf zoons gehad hebben. Toen ze één van haar zonen verloren had, trad Romulus in diens plaats op en alle twaalf offerden zij eenmaal in het jaar voor het gedijen der veldvruchten. Dit zou het ontstaan van de fratres Arvales verklaren.
Zie ook [bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
