Atlantische reuzeninktvis
| Atlantische reuzeninktvis IUCN-status: Niet geëvalueerd (2008) |
|||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Dit exemplaar van ca. 3,15 m werd in 2002 gevangen op 160 km afstand van de Hebriden |
|||||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||||||
| Architeuthis dux Steenstrup, 1857 |
|||||||||||||||||||
 Afbeeldingen Atlantische reuzeninktvis
|
|||||||||||||||||||
Atlantische reuzeninktvis op  Wikispecies
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
De Atlantische reuzeninktvis (Architeuthis dux) is een soort inktvis, de grootste soort uit het geslacht Architeuthis in de familie Architeuthidae.
[bewerken] beschrijving
Het lichaam van deze soort meet 2 meter met een totale lengte van 18 meter (2/3 van de lengte bestaat uit tentakels) en een gewicht van 200 kg (dit zijn de afmetingen van het grootste aangetroffen exemplaar). Architeuthis dux komt voor in het noorden van de Atlantische Oceaan (het exacte leefgebied is onbekend). De soort leeft vermoedelijk tussen 200 en 400 meter diepte.
Net als vele andere inktvissen heeft deze soort het vermogen om van kleur te veranderen en inkt te spuiten. Het vreemde hieraan is dat deze mogelijkheden vrij nutteloos zijn voor deze soort aangezien deze zo diep in de zee leeft dat er zo goed als geen licht is.
De meeste van de gekende exemplaren zijn aangespoeld of aangetroffen in de maag van een potvis, en verkeren vaak in een zeer slechte staat. De kennis over dit dier is dus beperkt en het voornaamste wat deze soort onderscheidt van de andere soorten in het Architeuthis-geslacht is zijn leefgebied.
Stijging van koud water naar hogere zeeniveaus heeft in bepaalde gebieden, waaronder Newfoundland (Canada) en de kust van Noorwegen, geleid tot een verhoging van het aantal aangespoelde exemplaren.
Predatie in de zuidelijke delen van de Indische Oceaan rond Kerguelen op de Atlantische reuzeninktvis en de kolossale inktvis is aangetoond voor sluimerhaaien, waarbij niet duidelijk is of het de Groenlandse haai of de Pacifische sluimerhaai betreft.[1]
Bronnen, noten en/of referenties:
- Norman M. (2000). Cephalopods, a world guide. Conchbooks ISBN 3-925919-32-5
- ↑ Y. Cherel & G. Duhamel, 2004. Antarctic jaws: cephalopodprey of sharks in Kerguelen waters. Deep-Sea Research I 51:17–31. (en) full text
