Avro Vulcan
| Avro Vulcan | ||||
 |
||||
| Algemeen | ||||
| Rol | Bommenwerper | |||
| Bemanning | 5 | |||
| Varianten | B.1, B.1A, B.2, B.2A, K.2 en SR.2 | |||
| Status | ||||
| Gebruik | RAF buiten dienst gesteld | |||
| Afmetingen | ||||
| Lengte | 29,8 m | |||
| Hoogte | 8,4 m | |||
| Spanwijdte | 30,8 m | |||
| Vleugeloppervlak | 368,3 m² | |||
| Gewicht | ||||
| Leeggewicht | 87100 kg | |||
| Startgewicht | 148000 kg | |||
| Max. gewicht | 216400 kg | |||
| Krachtbron | ||||
| Motor(en) | 4× Rolls Royce Olympus 201 turbojet | |||
| Stuwkracht | elk 355,9 kN | |||
| Prestaties | ||||
| Topsnelheid | (Mach 0,98) 1040 km/u | |||
| Actieradius | 7500 km | |||
| Dienstplafond | 19000 m | |||
| Bewapening | ||||
| Bommen | 2 x Yellow Sun of 34000 kg, | |||
| Raketten | 1x Blue Steel of 1 x AGM-48 Skybolt | |||
|
||||
De Avro Vulcan was een zware strategische bommenwerper met subsonische snelheid van de Engelse vliegtuigfabrikant A.V. Roe and Company. Het toestel met karakteristieke deltavleugels vloog voor het eerst op 30 augustus 1952 en het werd van 1960 tot 1984 door de Royal Air Force gebruikt als deel van de nucleaire afschrikkingsmacht.
[bewerken] Algemeen
De Avro Vulcan werd na de Tweede Wereldoorlog ontwikkeld omdat de RAF behoefte had aan een nieuwe strategische bommenwerper. Daarom moest het voldoen aan de volgende eisen:
- een groot vliegbereik
- een grote wapenlast kunnen dragen
- een hoge topsnelheid
- op grote hoogte kunnen opereren
- gemakkelijk in onderhoud
- overal inzetbaar
De firma’s Vickers, Avro en Handley Page werden verzocht om toestellen te ontwerpen die aan deze eisen voldeden.
Dit resulteerde in de RAF V-FORCE, een luchtvloot bestaande uit bommenwerpers van de typen Vickers Valiant, Avro Vulcan en Handley Page Victor.
Avro was de enige fabrikant die zijn toestel, de Vulcan, met deltavleugels had uitgerust. De staartvleugels ontbraken en waren geïntegreerd in de ver achteruit geplaatste grote deltavleugels.
Het toestel had een bemanning van 5 personen, 2 vliegers, 1 navigator, 1 radar operator en 1 electronic warfare operator en beschikte over een intern bommenruim dat in eerste instantie bedoeld was voor 2 atoombommen van het type Yellow Sun Mk 1 en later voor de WE.177. De Vulcan startte zijn carrière ook als strategische bommenwerper bedoeld voor operaties op grote hoogten.
Binnen vrij korte tijd werden de toestellen echter aangepast; ze kregen de beschikking over in-flight refueling capaciteit, een verbeterde aanvalsradar en een verlengde romp.
Hiermee kon de Britse Blue Steel raket en bij de USAF in ontwikkeling zijnde Skybolt raket vervoerd worden.
De Skybolt werd echter niet door de RAF aangekocht en de Britse Blue Steel raket werd uit dienst genomen en vervangen door de Polaris die door de marine onderwater kon worden afgeschoten.
Hierdoor veranderde de rol van de Vulcan in die van een op lage hoogte opererende penetratiebommenwerper voor conventionele precisiewapens. Hij werd dus uitgerust met een zeer geavanceerd en uitgebreid systeem voor elektronische tegenmaatregelen (ECM).
De toestellen bleven operationeel tot halverwege de jaren 80 en werden pas na de Falklandoorlog waarin ze succesvol deelnamen aan Operatie Black Buck (het bombarderen van Argentijnse troepen en voorraden op het vliegveld bij Port Stanley) buiten dienst gesteld.
De Vulcans waren operationeel bij de volgende onderdelen.
- No. 9 Squadron, basis RAF Marham
- No. 12 Squadron basis RAF Lossiemouth
- No. 27 Squadron basis RAF Odiham
- No. 35 Squadron basis RAF Waddington
- No. 44 Squadron basis RAF Waddington
- No. 50 Squadron basis RAF Waddington
- No. 83 Squadron basis RAF Brize Norton
- No. 101 Squadron basis RAF Lossiemouth
- No. 617 Squadron basis RAF Lossiemouth
- No. 230 Operational Conversion Unit
[bewerken] Externe links
 |
Zie de categorie Avro Vulcan van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
