Beeldstabilisatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een toetsenbord gefotografeerd zonder en met beeldstabilisatie

Beeldstabilisatie (Engels: image stabilisation, afgekort IS) is een verzamelnaam voor technieken die gebruikt worden om ongewilde bewegingsonscherpte – veroorzaakt door relatief lange belichtingstijden in verhouding tot een brandpuntsafstand – te compenseren in de fotografie.

Bij een videocamera veroorzaken camerabewegingen zogenaamde jitter in de beeldopname, reden waarom beeldstabilisatie gewenst is.

Eén mogelijkheid van beeldstabilisatie is optische beeldstabilisatie, waarbij of een lens beweegt om de onscherpte te compenseren, of de beeldsensor beweegt. Het is ook mogelijk om een digitale camera elektronisch te stabiliseren, bijvoorbeeld door de daadwerkelijke opname een fractie van een seconde uit te stellen, totdat de camera eventjes stilstaat.

Verschillende producenten hebben hun eigen terminologie voor beeldstabilisatie:

  • Vibration Reduction (VR) - Nikon (maakte de eerste gestabiliseerde lens, de 38-105 mm f/4-7.8 zoom van de Nikon Zoom 700VR-camera in 1994)[1]
  • Image Stabilization (IS) - Canon (voerde de eerste optische stabilisator in in 1995)
  • IBIS - In Body Image Stabilisation - Olympus
  • Optical SteadyShot - Sony Cyber-Shot
  • MegaOIS - Panasonic en Leica
  • Super Steady Shot (SSS) - Sony
  • Optical Stabilization (OS) - Sigma
  • Vibration Compensation (VC) - Tamron

De Nikon- en Canon-toepassingen werken met een elektromagnetisch beweegbaar lenselement. Trillingen worden gedetecteerd met twee piëzo-elektrische hoeksnelheidssensoren. Deze zogenaamde gyroscopische sensoren detecteren horizontale en verticale beweging.

Ook in sommige verrekijkers en bij astrofotografie gebruikte camera's wordt beeldstabilisatie wel toegepast. In de astronomie kunnen namelijk atmosferische brekingseffecten objecten schijnbaar van plaats doen veranderen.

Noot[bewerken]

  1. Nikon camera models 1992-1994 MIR