Elektronica

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Voor de muziekstroming elektronica, zie Elektronische muziek.

Elektronica is de tak van elektrotechniek die zich bezighoudt met het gedrag van elektronen in actieve componenten zoals elektronenbuizen en transistors of in niet-lineaire componenten zoals bijvoorbeeld diodes.

Deze kennis wordt toegepast in apparaten die elektrische stromen en/of elektromagnetische velden manipuleren. Hiermee kan informatie verzonden en/of gemanipuleerd worden, maar ook kan er energie mee verspreid, geregeld en gecontroleerd worden. Deze laatste toepassingen worden bestudeerd in de vermogenselektronica. Alhoewel elektriciteit al langer gebruikt werd om informatie via de telegraaf en de telefoon te verzenden, nam het gebruik van elektronica pas echt een hoge vlucht na de uitvinding van de radio. Hedendaagse elektronica verricht een grote verscheidenheid aan taken. Indien de elektronica wordt toegepast in vliegtuigen dan wordt gesproken over avionica.

Een elektronisch systeem kan als volgt worden beschouwd:

  1. ingangen – Elektrische of mechanische sensoren of opnemers, die een signaal opnemen (zoals temperatuur, luchtdruk, etc.) en deze omzetten in een variabele elektrische spanning, elektrische stroom, capaciteit of weerstand.
  2. signaalverwerkingseenheden – deze bestaan uit elektronische onderdelen die zo met elkaar verbonden zijn dat ze de aangeboden signalen manipuleren, interpreteren en transformeren.
  3. uitgangen – elektrisch bedienbare aandrijvers die een elektrisch signaal weer om kunnen zetten in een andere fysieke vorm, zoals geluid, mechanische beweging, licht et cetera.

Neem bijvoorbeeld de televisie. Het ingangssignaal van een tv is het zendsignaal, uitgezonden door een televisiezender; dit wordt ontvangen via de antenne of kabel. Signaalverwerkingseenheden in het televisietoestel extraheren uit het ontvangen signaal informatie over de helderheid, de kleur en audio-informatie. Het apparaat dat het televisiebeeld uitgeeft, is dan ten slotte de beeldbuis en het apparaat dat de audio-informatie uitgeeft, is de luidspreker.

Elektronische meetapparatuur[bewerken]

Verbindingsmethoden voor elektronische componenten[bewerken]

Componenten[bewerken]

Diverse componenten

Elektronische componenten kunnen op verschillende wijzen ingedeeld worden:

  • Actieve of passieve componenten. Actieve componenten kunnen een spanning of stroom versterken.
  • Discrete en geïntegreerde componenten. Discrete componenten zijn de basisonderdelen zoals weerstand, condensator of transistor. IC’s vallen onder de geïntegreerde componenten.
  • Lineaire of niet-lineaire componenten. Bij lineaire componenten is er een lineair verband tussen het ingangssignaal en het uitgangssignaal. Digitale schakelingen (AND, OR, NOT, XOR) en complexe samenbouw van deze schakelingen) vallen onder de niet-lineaire componenten of digitale componenten.
  • Digitale en analoge componenten. Zie lineaire en niet-lineaire componenten.
  • Vermogens componenten. Dit zijn componenten die (relatief) grotere stromen, spanningen en vermogens kunnen ‘verwerken’. Componenten in gebruik in niet-vermogensschakelingen worden niet als zodanig aangeduid.

Over de hiervoor genoemde indelingen bestaan veelal geen eenduidige definities. Hieronder volgt een indeling van elektronische componenten

Passieve componenten[bewerken]

Actieve componenten (Halfgeleiders)[bewerken]

Actieve componenten (Elektronenemissie en -beïnvloeding)[bewerken]

Elektromechanische opnemers en activatoren[bewerken]

Thermo-elektrische onderdelen[bewerken]

Lichtgevoelige onderdelen[bewerken]

Diversen[bewerken]

Schakelingen[bewerken]

(Netwerken van elektrische en elektronische componenten.)

Analoge schakelingen[bewerken]

De meeste analoge elektronische apparaten, zoals radio-ontvangers, worden geconstrueerd met een samenvoeging van de volgende bouwblokken:

Digitale schakelingen[bewerken]

Computers, elektronische kwartsklokken en programmeerbare logische besturingen (gebruikt om industriële processen te sturen) worden geconstrueerd als digitale schakelingen. Digitale signaalprocessoren zijn een ander voorbeeld.

Hybride schakelingen[bewerken]

Hybride schakelingen, bestaande uit zowel digitale als analoge schakelingen, komen steeds meer voor. Om tussen de digitale en de analoge wereld te kunnen omzetten, gebruikt men analoog-digitaalomzetter en digitaal-analoogomzetters. Deze schakelingen worden ook in de vermogenselektronica toegepast.

Opleiding[bewerken]

Begrippen[bewerken]

Zie ook[bewerken]


Externe links[bewerken]