Beschermd stadsgezicht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een beschermd stadsgezicht is een groep van objecten en gebouwen die van overheidswege is beschermd. Dit betekent dat de overheid een bepaalde hoeveelheid geld aan de gemeente geeft om het historische karakter van de oude binnenstad in stand te houden. Dit is een regeling ter bescherming van het oorspronkelijke uiterlijk van een stadsdeel. De overheid doet dit om de gemeente te stimuleren oudere huizen te laten staan en te renoveren of op te knappen.

Vergelijkbaar met een beschermd stadsgezicht is voor een niet-stedelijke omgeving een beschermd dorpsgezicht.

Er zijn in Nederland ongeveer 350 beschermde stads- en dorpsgezichten.

Status[bewerken]

De aanwijzing tot beschermd stadsgezicht leidt er niet automatisch toe dat voor de individuele bebouwing binnen het gebied een juridische bescherming van hetzelfde niveau als bij plaatsing op de gemeentelijke of rijksmonumentenlijst ontstaat. In een beschermd gezicht bevinden zich meestal wel objecten die tot beschermd (rijks)monument zijn aangewezen. Panden die niet zijn aangewezen als monument zijn vaak aangewezen als beeldbepalend pand.

Voor bouwen, verbouwen of slopen in een beschermd stads –en dorpsgezicht gelden andere regels dan voor normale bouw – of verbouwplannen in gebieden zonder beschermde aanwijzing. De eisen vanuit de bouwregelgeving voor het bouwen in beschermde gezichten zijn op enkele punten strenger dan bij gebieden zonder aanwijzing.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]