Buddy Rich

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Buddy Rich in de Arcadia Ballroom in New York City, mei 1947

Bernard 'Buddy' Rich (Brooklyn, 30 september 1917 - Los Angeles, 2 april 1987) was een Amerikaans jazzdrummer en bandleider. Rich wordt door velen beschouwd als de meest legendarische en invloedrijke drummer in de geschiedenis. "[1]. Hij werd aangekondigd als ´´The world´s greatest drummer´´ Dit vooral vanwege zijn techniek, energie en snelheid.

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Rich was de zoon van Robert en Bess Rich, beiden vaudeville-artiesten van Joodse komaf.[2] Toen hij 18 maanden oud was, begon hij al drumstel te spelen. Dit leverde hem de bijnaam "Traps the Drum Wonder" op. Zijn ouders lieten hem in zijn kindertijd al optredens geven, waarbij Rich al snel het op een na best betaalde kindsterretje ter wereld werd (na Jackie Coogan).[3] Rich kreeg nooit muzieklessen en was van mening dat deze zijn talent alleen maar zouden schaden.

Jazzcarrière[bewerken]

Buddy Rich tijdens een optreden met een jazzgroep in de jaren 40

Rich trad in 1937 voor het eerst op met een grote jazzgroep, waar ook Joe Marsala en gitarist Jack Lemaire lid van waren. Hij trad in de loop der jaren ook op samen met Bunny Berigan (1938), Artie Shaw (1939), Benny Carter (1942), Harry James (1953-1956–1962, 1964, 1965), Les Brown, Charlie Ventura, en Jazz at the Philharmonic. Hij gaf les aan de toen 14-jarige Mel Brooks.[4] Op zijn 21ste nam Rich deel aan zijn eerste grote opname met het Vic Schoen Orchestra[5] In 1938 werd hij ingehuurd voor het Tommy Dorseys orchestra, waar hij Frank Sinatra leerde kennen. In 1942 verliet Rich de Dorseys om bij het United States Marine Corps te gaan. Twee jaar later verliet hij de marine echter alweer en werd weer lid van het Tommy Dorseys orchestra.

In 1946 richtte Rich zijn eigen band op, met financiële steun van Sinatra. Tot de vroege jaren 50 leidde hij verschillende bands en groepen.[6][7]

Van de jaren 60 tot aan zijn dood leidde hij meerdere bigbands, ondanks dat deze na de jaren 40 aan populariteit verloren. Hij trad met deze bands op in clubs en middelbare scholen.

Televisieoptredens[bewerken]

Rich was een vaste gast in The Steve Allen Show en andere televisieseries.[8] Vanaf 1962 was hij tevens een vaste gast in Johnny Carson's Tonight Show en The Merv Griffin Show. Met zijn bigband trad hij op in de Britse talkshow Parkinson en de Terry Wogan Show.[9] Samen met zanger Buddy Greco en komiek George Carlin maakte Rich in 1967 de serie Away We Go.[10] In 1981 had hij een gastrol in The Muppet Show, waarin hij Muppet-drummer Animal uitdaagde tot een drumwedstrijd.

Dood en nasleep[bewerken]

Buddy Rich bleef tot het eind van zijn leven optredens geven. Hij stierf op 2 april 1987 aan de gevolgen van hartfalen, na een operatie om een hersentumor te verwijderen. Hij ligt begraven op het Westwood Village Memorial Park Cemetery in Los Angeles.

Sinds Rich's dood zijn er meerdere concerten ter nagedachtenis van hem gegeven. In 1994 werd het album Burning for Buddy: A Tribute to the Music of Buddy Rich uitgebracht door Neil Peart, drummer van Rush. Aan het album werkten ook Kenny Aronoff, Carl Palmer, Matt Sorum, Dave Weckl, Steve Gadd, Vinnie Colaiuta, Max Roach en Steve Smith mee. In 1997 volgde een tweede album.

Rich' kleinzoon Nick Rich is eveneens drummer.

Achtergrond[bewerken]

Techniek[bewerken]

Buddy Rich, drummend tijdens een concert in Keulen, Duitsland, 3 maart 1977.

Rich's drumtechniek staat bij drummers wereldwijd nog altijd bekend als "uniek" en lastig na te bootsen. Rich hield zijn stokken meestal vast op de traditionele manier, maar was ook ervaren in de matched grip. Hij was een van de weinige drummers die met zowel links als rechts tromgeroffel met slechts 1 hand kon spelen.

Rich gebruikte vaak tegenstrijdige technieken om te voorkomen dat zijn lange drumsolo's te eentonig zouden worden. Een van zijn bekendere technieken is de stick-trick – een snel tromgeroffel dat wordt verkregen door beide stokken in een cirkelbeweging snel tegen elkaar te slaan.

In 1942 schreven Rich en Henry Adler samen het boek Buddy Rich's Modern Interpretation of Snare Drum Rudiments.

Instrumenten[bewerken]

Rich speelde in zijn beginjaren het liefst op drumstellen van Slingerland Radio King, en Rogers Drums. In de jaren 70 stapte hij over op drumstellen van Ludwig. Toen hij in 1959 herstelde van een hartaanval[11] kreeg hij een originele Slingerland Radio King 5X14 houten snaardrum aangeboden als geschenk.

Discografie[bewerken]

Studio- en live-albums als bandleader of co-bandleider

Postuum

  • 1993: Europe '77 (Magic)
  • 2001: Wham! The Buddy Rich Big Band Live (Label M)
  • 2004: No Funny Hats (Lightyear)

Verzamelalbums

  • 1960: The Drum Battle (Gene Krupa and Buddy Rich at JATP) (Verve)
  • 196?: The Best of Buddy Rich (Pacific Jazz)
  • 1969: Super Rich (Verve)
  • 1971: Time Being (Bluebird/RCA)
  • 1987: Compact Jazz: Buddy Rich (Verve)
  • 1990: Compact Jazz: Gene Krupa & Buddy Rich (Verve)
  • 1992: No Jive (Novus)
  • 1998: Buddy Rich: The Legendary '47–'48 Orchestra Vol. 1 (Hep Records)
  • 1998: Buddy Rich: The Legendary '46–'48 Orchestra Vol. 2 (Hep)
  • 2005: Classic EmArcy, Verve, Small Group Buddy Rich Sessions (Mosaic Records #232) – 7 CD Box set


Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Yanow, Scott. "Buddy Rich", Allmusic (en) Buddy Rich in de database van AllMusic
  2. Tormé, Mel. Traps, the Drum Wonder: The Life of Buddy Rich, Oxford University Press. 1991, p. 6.
  3. Barron, James, New York Times obituary, "Buddy Rich...dies". 1987 April 3.
  4. Howard, Jeffrey K., FilmScoreMonthly.com "Mel Brooks Interview", 1997
  5. Encyclopedia of Jazz – Buddy (Bernard) Rich. Jazz.com Geraadpleegd op February 25, 2011
  6. Jazz.com, Encyclopedia of Jazz Musicians, "Buddy (Bernard) Rich". Accessed February 28, 2010.
  7. Mel Tormé, in Traps—The Drum Wonder—The Life of Buddy Rich (1991), says that the amount received from Sinatra was $25,000 (and another $25,000 came later), but makes no mention of the exact circumstances.
  8. Numerous sources include Scott Yanow: Jazz on Film: The Complete Story of the Musicians & Music Onscreen (2004 ISBN 0-87930-783-8), and Ben Alba: Inventing Late Night: Steve Allen and the Original Tonight Show (2005 ISBN 1-59102-342-4).
  9. imdb.com. Accessed April 5, 2010.
  10. Away We Go. IMDB (1967) Geraadpleegd op October 12, 2011
  11. "Buddy, the Drum Wonder", Time magazine, November 18, 1966.
  12. Norgran, Clef, Verve, Mercury, Pacific Jazz, etc. discographies at jazzdisco.org
  13. www.hepjazz.com. hepjazz.com Geraadpleegd op February 25, 2011