George Carlin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

George Carlin, 4 april 2008

George Denis Patrick Carlin (New York City (New York), 12 mei 1937 - Santa Monica (Californië), 22 juni 2008) was een Amerikaanse stand-upcomedian, acteur en publicist.

Inhoud

1 Levensloop
2 Thema's
3 Externe links
4 Bronnen, noten en/of referenties

[bewerk] Levensloop

Carlin groeide op in een buurt in Manhattan. Hij en zijn vrienden noemden deze buurt "White Harlem", omdat dat stoerder klonk dan "Morningside Heights".

Carlin werd rooms-katholiek opgevoed, maar ontwikkelde zich tot een heftig verdediger van het atheïsme. In interviews zowel als in optredens nam hij vaak het katholicisme en het geloof in het algemeen op de korrel. Hij wierp het idee op van het "Frisbeetarianism" als parodie op een echte religie, met als centraal geloofspunt dat in deze godsdienst de ziel na de dood op het dak terechtkomt, op een plaats waar niemand er aan kan komen. Ook verdedigde hij in een bepaalde sketch de aanbidding van de zon omdat je deze kan zien. Bidden doet hij in deze sketch tot Joe Pesci (in het echte leven een goede vriend), omdat hij een goed acteur is en ook omdat hij eruit ziet als een man die de dingen voor elkaar krijgt.

Carlin had tijdens zijn leven veel last van hartproblemen. Hij overleefde drie hartaanvallen, die hem regelmatig dwongen om zijn drankgebruik en levensstijl aan te passen. Op 22 juni 2008 werd George Carlin opgenomen in het ziekenhuis van Santa Monica na klachten over pijn op de borst. Hij overleed later die dag ten gevolge van hartfalen. Carlin werd 71 jaar.^[1]

[bewerk] Thema's

Carlins thema's hebben redelijk wat controverse veroorzaakt in de Amerikaanse media. Zijn meest voorkomende stokpaardje is de "bullshit" van het mensdom. Hieronder vallen dan moord, massamoord, oorlog, verkrachting, corruptie en andere minder fraaie aspecten van de menselijke beschaving. Deze thema's worden gewoonlijk in een misantropische en nihilistische context gebracht.

Als voorbeeld dit citaat:

"Ik bekijk het zo... eeuwen en eeuwen doet de mens alles wat hij kan om te vernietigen en tussenbeide te komen in de natuur: bossen en wouden kaalkappen, drastische mijnbouw, vergiftiging van de lucht, overbevissing, verontreiniging van de rivieren, moerassen en meren...Dus, als de natuur dan terugslaat, en de mens tegen het hoofd slaat en hem in de ballen schopt, kan ik alleen maar lachen. Ik heb dan ook geen greintje sympathie voor menselijke wezens. Geen enkele! En voor welke problemen de mens ook staat, of het nu natuurrampen of ongelukken zijn, ik hoop altijd dat het nog erger wordt."

— Carlin in Life is Worth Losing