Cerebrale hemisfeer
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een cerebrale hemisfeer of hersenhelft is een van beide delen van de hersenen, die verticaal in het midden gescheiden zijn. Strikt genomen zijn er geen twee maar vier hersenhelften. Zowel de grote hersenen (cerebrum) als de kleine hersenen (cerebellum) zijn in twee helften te verdelen. Men zou dus beter kunnen spreken van de grote-hersenhelft (cerebrale hemisfeer/hemisphaerium cerebri) en de kleine-hersenhelft (cerebellaire hemisfeer/hemisphaerium cerebelli), in plaats van alleen 'hersenhelft'. Bij gebruik van de term 'hersenhelft' bedoelt men veelal de grote-hersenhelft ofwel de cerebrale hemisfeer.
De beide cerebrale hemisferen worden door het corpus callosum en nog enkele andere structuren met elkaar verbonden. Door deze verbindingen vindt er wederzijds informatieoverdracht tussen de cerebrale hemisferen plaats. De buitenste laag van beide hemisferen bestaat uit grijze stof. Deze laag noemt men de cortex cerebri of hersenschors. Onder de buitenste laag bevindt zich een laag witte stof.
De linker en rechter hemisferen zijn in veel opzichten asymmetrisch. De verhouding in hoeveelheid van verschillende celtypen varieert en ook de aanwezigheid van verschillende hormonen en neurotransmitters. De hersengebieden voor spraak, het gebied van Broca en het gebied van Wernicke, bevinden zich in de taaldominante hemisfeer; bij ongeveer 95% van de bevolking is dit de linker hemisfeer.
Door kruising van de zenuwbanen in de medulla oblongata stuurt de linker hersenhelft de rechterkant van het lichaam aan en omgekeerd. Ook de zintuigelijke informatie van ogen en oren gaat naar de tegengestelde hemisfeer.
Er wordt wel gezegd dat de taaldominante hemisfeer verantwoordelijk is voor logisch en ruimtelijk denken, en de niet-taaldominante voor intuïtie en creativiteit. Hierover is de wetenschap het echter nog niet eens (zie verder lateraliteit).
