DTM seizoen 2011

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
DTM seizoen 2011
vorige: 2010 volgende: 2012
Kampioenschap
1 Vlag van Duitsland Martin Tomczyk
2 Vlag van Zweden Mattias Ekström
3 Vlag van Canada Bruno Spengler

Het DTM seizoen 2011 is het twaalfde seizoen van de Deutsche Tourenwagen Masters, na de hervatting van het kampioenschap in 2000. Martin Tomczyk werd dankzij een derde plaats in de voorlaatste ronde van het kampioenschap kampioen.

Teams en coureurs[bewerken]

Merk Auto Team Nr. Coureur Ronden
Mercedes-Benz AMG-Mercedes C-Klasse 2009 HWA Team 2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Paffett Alle *
3 Vlag van Canada Bruno Spengler Alle *
6 Vlag van Duitsland Ralf Schumacher Alle *
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Green Alle *
AMG-Mercedes C-Klasse 2008 Persson Motorsport 10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Susie Wolff** Alle *
11 Vlag van Duitsland Christian Vietoris Alle *
20 Vlag van Nederland Renger van der Zande Alle *
Mücke Motorsport 16 Vlag van Duitsland Maro Engel Alle *
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Coulthard Alle *
Audi Audi A4 DTM 2009 Abt Sportsline 4 Vlag van Duitsland Timo Scheider Alle *
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Oliver Jarvis Alle *
8 Vlag van Zweden Mattias Ekström Alle *
9 Vlag van Duitsland Mike Rockenfeller 1-3, 5-10 *
Vlag van Denemarken Tom Kristensen*** 4
Audi A4 DTM 2008 22 Vlag van Spanje Miguel Molina Alle *
Team Phoenix 14 Vlag van Duitsland Martin Tomczyk Alle *
15 Vlag van Zwitserland Rahel Frey Alle *
Team Rosberg 18 Vlag van Portugal Filipe Albuquerque Alle *
19 Vlag van Italië Edoardo Mortara Alle *

* Deze coureurs deden mee aan de niet-kampioenschapsronde in München.
** Susie Wolff reed onder haar meisjesnaam Susie Stoddart in alle ronden, behalve de seizoensfinale op Hockenheim.
*** Na zijn ongeluk in de 24 uur van Le Mans werd Mike Rockenfeller tijdelijk vervangen door Tom Kristensen.

Kalender[bewerken]

Ronde Circuit Datum
1 Vlag van Duitsland Hockenheimring 1 mei
2 Vlag van Nederland Circuit Park Zandvoort 15 mei
3 Vlag van Oostenrijk Red Bull Ring 5 juni
4 Vlag van Duitsland EuroSpeedway Lausitz 19 juni
5 Vlag van Duitsland Norisring 3 juli
NC Vlag van Duitsland Showevenement Olympiastadion München 17 juli
6 Vlag van Duitsland Nürburgring 7 augustus
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brands Hatch 4 september
8 Vlag van Duitsland Motorsport Arena Oschersleben 18 september
9 Vlag van Spanje Circuit Ricardo Tormo 2 oktober
10 Vlag van Duitsland Hockenheimring 23 oktober

Resultaten[bewerken]

Races[bewerken]

Race Circuit Pole Position Snelste Ronde Winnaar
1 Vlag van Duitsland Hockenheimring Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Canada Bruno Spengler
2 Vlag van Nederland Circuit Park Zandvoort Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Duitsland Mike Rockenfeller Vlag van Duitsland Mike Rockenfeller
3 Vlag van Oostenrijk Red Bull Ring Vlag van Duitsland Martin Tomczyk Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Duitsland Martin Tomczyk
4 Vlag van Duitsland Eurospeedway Lausitz Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Duitsland Timo Scheider Vlag van Duitsland Martin Tomczyk
5 Vlag van Duitsland Norisring Vlag van Canada Bruno Spengler Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Green Vlag van Canada Bruno Spengler
NC Vlag van Duitsland Showevenement Olympiastadion München Manches Vlag van Italië Edoardo Mortara
Knockout Vlag van Canada Bruno Spengler
6 Vlag van Duitsland Nürburgring Vlag van Zweden Mattias Ekström Vlag van Verenigd Koninkrijk David Coulthard Vlag van Zweden Mattias Ekström
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brands Hatch Vlag van Duitsland Mike Rockenfeller Vlag van Duitsland Martin Tomczyk Vlag van Duitsland Martin Tomczyk
8 Vlag van Duitsland Motorsport Arena Oschersleben Vlag van Spanje Miguel Molina Vlag van Zweden Mattias Ekström Vlag van Zweden Mattias Ekström
9 Vlag van Spanje Circuit Ricardo Tormo Vlag van Zweden Mattias Ekström Vlag van Duitsland Timo Scheider Vlag van Zweden Mattias Ekström
10 Vlag van Duitsland Hockenheimring Vlag van Spanje Miguel Molina Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Green Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Green