Doe vs. Bolton

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Doe vs. Bolton
Seal of the United States Supreme Court.png

Hooggerechtshof van de Verenigde Staten van Amerika

Behandeld vanaf: 13 december 1971

Vonnis uitgesproken: 22 januari 1973

Volledige naam: Mary Doe, et al. vs. Arthur Bolton, Attorney General of Georgia
Citaties:
Voorgeschiedenis: Gedeeltelijk afgewezen door districtsrechtbank (1970)
Vonnis
De restrictieve abortus-wetgeving van Georgia was ongrondwettig. Het recht op abortus is verankerd in de Grondwet van Amerika.
Rechters
Opperrechter Warren Burger
Rechters William Douglas, William Brennan, Potter Stewart, Byron White, Thurgood Marshall, Harry Blackmun, Lewis Powell, William Rehnquist
Individuele meningen
Meerderheid geleid door: Blackmun, Burger, Douglas, Brennan, Stewart, Marshall, Powell
Minderheidsstandpunt: White, Rhenquist
Toegepaste wetten
Het veertiende amendement van de Grondwet van Amerika

Doe vs. Bolton was een rechtszaak die voorkwam bij het Amerikaanse Federale Hooggerechtshof in 1973. Door de beslissing van de rechtbank werd de abortus-wetgeving van de staat Georgia ongeldig verklaard. Op dezelfde dag dat het vonnis werd gegeven in Doe vs. Bolton, 22 januari, deed het gerechtshof ook uitspraak in de zaak Roe vs. Wade, waarin de anti-abortuswet van Texas werd opgeheven.

De wet uit Georgia in kwestie stond abortus alleen toe in gevallen van verkrachting, wanneer de foetus een abnormale afwijking had of als de zwangerschap de gezondheid van de moeder in gevaar bracht. Verder moest de abortus-procedure goedgekeurd worden door drie afzonderlijke artsen én door een speciaal comité van het ziekenhuis waar de abortus werd uitgevoerd. Alleen mensen die permanent in Georgia verbleven kwamen in aanmerking voor de procedure.

In 1971 klaagde een zwangere vrouw, die het pseudoniem "Mary Doe" kreeg om haar identiteit te beschermen, de Procureur-Generaal van Georgia aan, Arthur Bolton. Hij was officieel verantwoordelijk voor de wetgeving in Georgia. Een districtsrechtbank verklaarde de wet ongrondwettelijk, maar weigerde de controle van de drie artsen en het ziekenhuiscomité af te schaffen, noch de wet onmiddellijk buiten werking te laten treden. De vrouw ging daarom in beroep bij het het Federale Hooggerechtshof, waar de rechters - net zoals in de zaak Roe vs. Wade - de aanklager met zeven stemmen voor en twee tegen in het gelijkstelden.

De rechtszaken Doe en Roe zorgden ervoor dat abortus een grondwettelijk recht werd, waarmee vrijwel alle andere restrectieve of anti-abortuswetten in de staten buiten Texas en Georgia ook ongeldig verklaard werden.

Externe link[bewerken]