Ellen Vogel
| Ellen Vogel | ||||
 |
||||
| Ellen Vogel in 1976 | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Land |  Nederland |
|||
|
||||
Ellen Marie Elze Vogel (Den Haag, 26 januari 1922) is een Nederlandse actrice. Bij Koninklijk Besluit van 18 februari 1933 werd de geslachtsnaam van de familie Vogel gewijzigd in Anthing Vogel uit eerbetoon aan de pleegvader van de stamvader van de Nederlandse tak, Carl Heinrich Wilhelm Anthing. Sedertdien heet zij officieel Ellen Marie Elze Anthing Vogel.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Vogel werd geboren als dochter van de voordrachtskunstenaar Albert Vogel senior en de voordrachtskunstenares Ellen Buwalda, bekend onder de artiestennaam Ellen Vareno. Haar broer Albert en zusje Tanja gingen beiden ook aan het toneel.
Vogel ging in 1942 naar de toneelschool, debuteerde in 1945 bij Comedia en speelde vanaf 1950 tot 1971 bij de Nederlandse Comedie. Daarnaast was zij veelvuldig in films en op de televisie te zien. In 1961 kreeg zij de Theo d'Or voor haar rollen in Kasteel in Zweden en Joseph in Egypten.
Haar debuut in 1945 maakte zij met een kleine rol in Weekend in Californië, naast onder anderen Ko van Dijk en Mary Dresselhuys. In 2000 stond zij met Verzameld werk voor de laatste maal, samen met Roos Ouwehand, op het toneel. In het voorjaar van 2007 was ze te zien in de televisiefilm De Avondboot. Tussen haar eerste rol in Weekend in Californië en haar rol in De Avondboot ligt een omvangrijk en veelzijdig oeuvre.
In het theater heeft Vogel in zeer verschillende stukken zeer uiteenlopende rollen gespeeld: van licht tot zwaar, van blijspel tot tragedie, van klassiek tot modern. Haar eerste grote succes oogstte zij als Laura in Glazen speelgoed (1947), maar Claire in In wankel evenwicht (1967) noemt zij een van de heerlijkste rollen die ze ooit gespeeld heeft. Ook de rol van Badeloch in Gijsbrecht van Aemstel, die zij tussen 1957 en 1968 om het jaar speelde, neemt een bijzondere plek in binnen haar repertoire: 'Heel leuk, maar bijna onspeelbaar. Een moeilijke rol, het is een opgave.' (De Gelderlander, 23 november 1968).
Hoewel zij aan het theater voor altijd haar hart heeft verpand, speelde ze ook met veel plezier in succesvolle en zeer uiteenlopende televisieseries als De kleine zielen en Zonder ernst. Daarnaast trad zij op in een tiental speelfilms.
Ter gelegenheid van haar 85e verjaardag verscheen een website met video- en audiomateriaal en werd het boek Ellen Vogel over haar leven en werk uitgegeven. Het boek was geschreven door Tonko Dop en Anneke Muller.
Bij haar vijftigjarig jubileum in 1995 werd Vogel grande dame van het Nederlandse theater genoemd, een officieuze titel die voorheen was weggelegd voor Mary Dresselhuys.[1] Op zondag 29 november kreeg zij de Blijvend Applaus Prijs 2009 uitgereikt.[2][3]
Ellen Vogel is getrouwd geweest met acteur Hans Tobi, met wie ze sinds 2 oktober 1946 een zoon heeft, Peter Paul Tobi. Verder is ze getrouwd geweest met Fons Rademakers. Sinds 1976 is ze gehuwd met Jimmy Munninghof. [4]
[bewerken] Televisie
- 1975 Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan
- 1983 Herenstraat 10
- 1984 Willem van Oranje
- 1992-1998 Zonder Ernst
- 2003 Oude koeien
- 2006 Ellen Vogel, koningin van het toneel (Close Up-documentaire van Jan Fillekers en Henk van der Horst)
- 2009 Bernhard, schavuit van Oranje
- 2012 Beatrix, Oranje onder vuur
[bewerken] Theater
- 1945 Weekend in Californië (debuut)
- 1983-1984 De kersentuin
[bewerken] Film
- 1946 Bezet gebied
- 1960 Makkers staakt uw wild geraas
- 1961 Het Mes
- 1969 Monsieur Hawarden
- 1981 De vergeten zuster
- 1983 Brandende Liefde
- 2001 The discovery of heaven
- 2002 De tweeling
- 2005 Masterclass
[bewerken] Externe link
Bronnen, noten en/of referenties:
- ↑ Spel Ellen Vogel van grote klasse, de Volkskrant, 27 december 1995.
- ↑ Blijvend Applaus-prijs voor Ellen Vogel, Trouw, 29 november 2009.
- ↑ Blijvend Applaus Prijs 2009 voor Ellen Vogel, Stichting Blijvend Applaus.
- ↑ http://wijbrandschaap.nl/press/2000/11/ellen-vogel-biografie/
