Endotracheale tube

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De plaatsing van een endotracheale tube.[1]

Een endotracheale tube (ook wel beademingsbuis genoemd) is een beademingsbuisje dat gebruikt wordt bij de anesthesie tijdens operaties, op de intensive care en op de spoedeisende hulp voor luchtwegmanagement en mechanische ventilatie. De tube wordt geplaatst in de luchtpijp (trachea) om de luchtweg te zekeren en te zorgen dat zuurstof de longen kan bereiken. De endotracheale tube wordt beschouwd als de meest betrouwbare methode om de luchtweg van een patiënt te beschermen.

Historie[bewerken]

De endotracheale tube voor eenmalig gebruik die tegenwoordig wordt gebruikt is uitgevonden door David Sheridan. Hiervoor werden rubberen tubes gebruikt die geschikt waren om her te gebruiken na sterilisatie.

Procedure[bewerken]

De endotracheale tube wordt meestal met behulp van een metalen instrument, de laryngoscoop, door de mond ingebracht tot in de luchtpijp (langs de stembanden). Soms gaat het buisje door de neus (nasaal) of via een tracheostoma. Het proces om een tube te plaatsen in de luchtpijp heet intubatie (intuberen).

Om een intubatie mogelijk te maken is meestal algehele anesthesie en spierverslapping nodig, maar het kan ook verricht worden bij een wakkere patiënt met lokale verdoving. In spoedgevallen wordt soms zelfs zonder medicatie geïntubeerd, wat erg oncomfortabel is. Meestal echter geldt dit dan bijvoorbeeld voor comateuse patiënten of reanimaties. De laryngoscoop heeft een gebogen (of recht) blad en wordt in de hand gehouden en via de mond ingebracht rechts langs de tong. Ook kan een intubatie blind plaatsvinden (op de tast).

Bij moeilijke intubaties zijn er diverse hulpmiddelen en alternatieven mogelijk, waarbij het gebruikt van een voerder in de tube het meest wordt gebruikt. Een voerder is een staafvormig buigzaam stylet die de vorm van de tube wat kan veranderen en manipuleren van de tube eenvoudiger maakt. De punt van de endotracheale tube wordt ongeveer 2 cm (bij volwassenen) boven de carina geplaatst, zodat beide longen beademd worden. Bij de carina splitst de luchtpijp in de twee hoofdbronchi. Als de tube te diep wordt ingebracht gaat deze meestal naar rechts, vanwege de makkelijkere hoek.

Types[bewerken]

Er zijn meerdere soorten endotracheale tubes beschikbaar. Naast de verschillende fabrikanten met hun eigen merken zijn er een aantal types. De meestgebruikte tube is de orale tube die via de mond geplaatst wordt met behulp van een laryngoscoop. Hier zijn meerdere modellen mogelijk: een rechte tube (normale tube, meestgebruikt), een gebogen tube (of voorgevormde tube) en een gewapende tube (die extra flexibel is). De gebogen tube wordt met name gebruikt bij ingrepen boven de mond dus bijvoorbeeld bij oog- of ooroperaties. De gewapende tube is steviger, maar wel flexibel door een spiraaldraad in de tube. Hierdoor is deze tube geschikt voor ingrepen, waar de tube gedeeltelijk in de weg zit (schildklierchirurgie, schouderoperatie) of bij aparte liggingen (zoals buikligging bij bijvoorbeeld een hernia-operatie van de rug). Verder bestaat er een nasale tube ofwel nasotracheale tube die via de neus wordt ingebracht. Dit is bijvoorbeeld handig bij kaakoperaties of operaties in de keelholte. In speciale gevallen wordt een dubbellumentube gebruikt die de longen apart kan beademen. Deze wordt toegepast bij chirurgie van de thorax (borstholte) zoals bij longoperaties. Voor ingrepen rond de stembanden en in de luchtpijp worden speciale dunne tubes gebruikt: high frequency katheters.

Bouw van de endotracheale tube[bewerken]

De tube zelf is eigenlijk alleen een buisvormige holle pijp die gemaakt is van disposable materiaal. De doorsnede van deze buis is zo veel mogelijk passend bij de doorsnede van de luchtpijp. Door de hele buis loopt een luchtkanaaltje waaraan aan het eind een ballonnetje zit, dan heb je een gecufde tube. Dit ballonnetje kan door een ventiel met een klein ballonnetje opgeblazen worden met een spuitje met lucht. Het ballonnetje zorgt ervoor dat de luchtpijp luchtdicht wordt afgesloten. Bij kleine kinderen wordt meestal geen ballonnetje gebruikt (ongecufde tube). Op de buis zelf zijn vaak markeringen aangebracht om de diepte te bepalen ten opzichte van de stembanden. Aan het eind van de schuin eindigende tube (buis) zit vaak een rond gat, die heet een Murphey's Eye. Er zijn diverse doorsnedes van tubes variërend van 9.0 mm (bij mannen), 8.0 mm (bij vrouwen) tot 2.0 mm (bij pasgeboren kinderen)

Alternatieven[bewerken]

Er zijn diverse andere hulpmiddelen om een luchtweg (airway) veilig te stellen of beademing mogelijk te maken. Het meest gebruikt is het Larynxmasker. Daarnaast bestaan er combitubes, mayo tubes (Guedel), Boussignac-tubes en de COPA's.

Hulpmiddelen[bewerken]

Om een intubatie, het inbrengen van een endotracheale tube mogelijk te maken zijn er diverse instrumenten ontwikkeld. Dit zijn voerders, magill-tangen, trachlight (lighted Stylet) en de gumelastic bougie. Daarnaast zijn er diverse soorten laryngoscopen zoals de flextip, fiberoptische scoop (fiberscoop) en de prisma-laryngoscoop.

Hulpverleners die werken met een endotracheale tube[bewerken]

De specialisten op het gebied van intubatie en luchtwegmanagement zijn de anesthesiologen. Daarnaast zijn diverse artsen opgeleid om in spoedeisende situaties te intuberen zoals MMT-artsen, intensivisten en SEH-artsen. Daarnaast zijn diverse verpleegkundigen opgeleid om te kunnen intuberen zoals met name ambulanceverpleegkundigen en anesthesiemedewerkers. Belangrijk is dat diegene die intubeert voldoende kennis en kunde heeft op het gebied van luchtwegmanagement. Men dient ook kennis te hebben van het Moeilijke Luchtweg Protocol.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties