Erotisch kapitaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bodybuilders
De Engelse koning Hendrik VIII met zijn schaamkap door Hans Holbein
Harnas met codpiece
Mark Cavendish in wielrijderscostuum
Lang, geblondeerd haar, donkere wimpers en grote borsten als voorbeelden van verworven erotisch kapitaal

Erotisch kapitaal is een term die voortborduurt op het concept van kapitaal van Pierre Bourdieu. Het is één van de soorten kapitaal zoals ook sociaal kapitaal, cultureel kapitaal en symbolisch kapitaal.

Het concept erotisch kapitaal is ontwikkeld door de socioloog Adam Isaiah Green van de Universiteit van Toronto. Hij definieert erotisch kapitaal als de kwaliteit en kwantiteit van eigenschappen die een individueel persoon bezit en die een erotische respons in een ander kunnen opwekken.

Sommige van deze eigenschappen zijn aangeboren en niet te veranderen (zoals lengte of huidskleur) terwijl andere kunnen worden verworven. Voorbeelden van verworven erotisch kapitaal zijn:

Ook de kleding, make-up en de haardracht kunnen tot het verworven erotisch kapitaal behoren.

Verbergen van erotisch kapitaal[bewerken]

Volgens deze seksuologische theorie verwerft een bedekt of verstopt lichaamsdeel in de loop der jaren erotisch kapitaal. Daarom raakten mensen aan het einde van de Victoriaanse tijd in extase bij het zien van een onbedekte vrouwelijke kuit of zelfs een enkel.

Ook tegenwoordig wordt het erotisch kapitaal van vrouwen door sommige groepen bedekt, door bijvoorbeeld een sluier, een sjaal om het hoofd of een burqa. Orthodox joodse vrouwen gebruiken voor dat doel een pruik.

Mannelijk erotisch kapitaal[bewerken]

Zoals sommigen (waaronder heteroseksuele mannen) graag naar de zichtbaarheid van vrouwelijke geslachtsorganen kijken, bijvoorbeeld naar de cameltoe, kijken andere mensen (zoals vrouwen en homo's) ook graag naar de zichtbaarheid van mannelijke delen, ook wel 'de bobbel' genoemd. Dit zullen zij eerder tersluiks doen, en er is dan ook erg weinig over dit fenomeen gepubliceerd. Er bestaat echter ook een mannelijke variant van de cameltoe, zie hieronder.

Het vergroten van het erotisch kapitaal (de fallus) in de geschiedenis[bewerken]

In de westerse kunst, vooral gedomineerd door mannen, worden veelal de vrouwen naakt afgebeeld. In de klassieke oudheid echter werd ook de naakte mannelijkheid vertoond. De fallus, welk woord afkomstig is van de Indo-Europese wortel *bhel- "opzwellen" is daarbij symbool voor het man-zijn als geheel en voor de maatschappelijke en sociale gevolgen van het man-zijn.

In de middeleeuwen accentueerde men de mannelijke geslachtsorganen, door gebruik van een schaamkap (Engels: Codpiece, Duits: Schamkapsel). De grootte van het onderdeel symboliseerde de macht. Later, toen de mannen gelijkwaardiger aan elkaar werden, verdween het codpiece. Wel bleef het zogenaamde suspensoir bestaan als beschermkap.

Erotisch kapitaal in de sport[bewerken]

Er zijn sporten, waarin zeer strakke kleding gedragen wordt ten gunste van de luchtstroming. Voorbeelden zijn schaatsen, zwemmen, gymnastiek.

Mannelijk erotisch kapitaal in het dagelijks leven[bewerken]

Maar natuurlijk zijn de mannelijke delen ook goed te zien in gewoon wit ondergoed. Er zijn mannen die opzettelijk een strakke broek dragen om daarmee vrouwen in verwarring te brengen of nieuwsgierig te maken. Zo zei Goedele Liekens in Humo: "Die bobbel! Zo mooi! Je wordt zo nieuwsgierig naar wat daar zit." Het kan dus zijn dat mannen met een opvallende bobbel daarmee denken aantrekkelijker over te komen. Bij gebrek aan wetenschappelijk onderzoek is onbekend in hoeverre zij hierin slagen.

Er wordt ook wel een speciale kap gebruikt om de penis groter te doen lijken. Deze wordt bijvoorbeeld in een zwembroek geplaatst.

In Nieuw-Guinea wordt een peniskoker gedragen, die aanzienlijk langer is dan de werkelijke penis.

Vrouwelijk erotisch kapitaal[bewerken]

Vrouwen kunnen, net als mannen, hun erotisch kapitaal vrijwillig accentueren of vertonen. Zie bijvoorbeeld:

Afbeeldingen[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Pierre Bourdieu, The Logic of Practice, Stanford University Press, Stanford, California, 1980
  • Adam Isaiah Green, "The Social Organization of Desire: The Sexual Fields Approach." Sociological Theory. 26: 25-50.

Externe links[bewerken]