Gevlekte scheerling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gevlekte scheerling
Conium maculatum - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-191.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: 'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Clade: Campanuliden
Orde: Apiales
Familie: Apiaceae (Schermbloemenfamilie)
Geslacht: Conium
Soort
Conium maculatum
L. (1753)
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De gevlekte scheerling (Conium maculatum) is een plant uit de schermbloemenfamilie (Umbelliferae oftewel Apiaceae). De plant lijkt op kervel. Alle delen van de plant zijn giftig. De stengel is kaal en aan de voet roodbruin gevlekt. Bij kneuzing geeft de plant een "muisachtige" geur. Hij komt voor langs dijken, wegen en weilanden, maar is vrij zeldzaam in Nederland.

Socrates[bewerken]

Men meent dat Socrates met het gif van de gevlekte scheerling is gedood[1][2][3], maar dat wordt ook door sommigen betwist. Het sap van de gevlekte scheerling werd door de oude Grieken wel gebruikt om een doodvonnis te voltrekken. De plant bevat het zenuwgif coniine en heeft in kleine hoeveelheden al de dood tot gevolg.

Kenmerken[bewerken]

De bloemen zijn wit en hebben een doorsnede van circa 2 mm. Er zijn vijf kroonblaadjes met een gekrulde top.

De bloemen vormen een samengesteld scherm met een doorsnede van 2-5 cm. Er zijn tien tot twintig schermstralen en omwindseltjes met drie tot vijf blaadjes die allen naar één kant gekeerd zijn. De plant bloeit van juni tot de herfst.

De bladeren zijn twee- of drievoudig geveerd en kunnen 30 cm lang worden.

De gevlekte scheerling heeft een eivormige tot ronde vrucht met vijf ribben, maar zonder oliestriemen.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. artikel over Socrates' dood
  2. 2. Daugherty CG (1995) 'The death of Socrates and the toxicology of hemlock'. J Med Biography 3, 178-82.
  3. de Boer, J. 'The death of Socrates. A historical and experimental study on the action of coniine and conium maculatum.' Arch Int Pharmacodyn 1950; 83:473-490.

Externe link