Gouden pijlgifkikker
| Gouden pijlgifkikker IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
.jpg) De afbeelding doet onscherp aan door de tekening van de kikker, klik op de foto voor vergroting. |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Dendrobates auratus (Girard, 1855) |
|||||||||||||||
 Afbeeldingen Gouden pijlgifkikker
|
|||||||||||||||
Gouden pijlgifkikker op  Wikispecies
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De gouden pijlgifkikker (Dendrobates auratus) is een vaak giftige kikker uit de familie pijlgifkikkers of Dendrobatidae.
Inhoud |
[bewerken] Algemeen
De meeste exemplaren hebben een wat gouden glans over het hele lichaam. Hoewel sommige populaties eerder blauw met zwart gestreept zijn, zijn de meesten zwart met groen gekleurd. De tekening kan zelfs geel of groen gestipt of gestreept zijn, afhankelijk van de locatie waar de kikker leeft. Deze soort leeft in zuidelijk Nicaragua, Colombia, Costa Rica en Panama, maar is ook uitgezet in onder andere Hawaï en de Verenigde Staten. Zoals de meeste pijlgifkikkers is ook deze soort dagactief en het voedsel bestaat uit kleine insecten, zoals mieren en luizen maar ook teken en mijten. De maximale lichaamslengte is ongeveer 5 centimeter en sommige insecten zijn eerder vijand dan prooi.
[bewerken] Habitat en giftigheid
De gouden pijlgifkikker is een typische oerwoudbewoner die in extreem vochtige en warme omgevingen leeft, met veel bemoste takken en een voedselrijke strooisellaag. Deze strooisellaag bevindt zich niet alleen op de bodem, maar ook op brede takken van grote bomen. Het gif van deze kikker is niet zo sterk dat het een mens kan doden, maar vooral in de natuur aangetroffen dieren kunnen behoorlijke irriterende reacties opwekken. Meestal verliest het kikkertje het meeste gif als hij in gevangenschap wordt gehouden, omdat een belangrijk deel van het gif in de prooidieren zit die in de natuur gegeten worden.
[bewerken] Ontwikkeling
De mannetjes blijven kleiner dan de vrouwtjes en maken geen gillende maar eerder zoemende of grommende geluiden. De eitjes worden gelegd in bijvoorbeeld bladoksels of bromelia's maar vooral in wat diepere en grotere watermassa's en als ze uitkomen brengt de man ze naar het water, meestal in een aantal keer. De larven eten vlees zoals insecten en de larven, maar omdat ze kannibalistisch zijn eten ze ook elkaar.
Bronnen, noten en/of referenties:
- ADW
- Dendrobatidae Nederland
- AMNH Geconsulteerd 31 augustus 2008
- Amphibiaweb
