Grijze huisspin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Huisspin
IUCN-status: Niet geëvalueerd (2008)
001 Tegenaria domestica.JPG
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse: Arachnida (Spinachtigen)
Orde: Araneae (Spinnen)
Familie: Agelenidae (Trechterspinnen)
Geslacht: Tegenaria
Soort
Tegenaria domestica
(Clerck, 1757[1])
Katnik domowy 001.jpg
Afbeeldingen Huisspin op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Huisspin op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De grijze huisspin (Tegenaria domestica) behoort tot de familie trechterspinnen (Agelenidae) en is nauw verwant aan de veldtrechterspin (Tegenaria agrestis). Hoewel de beet van de huisspin pijnlijk kan zijn, zijn de dieren zelden agressief.

Uiterlijk[bewerken]

Het vrouwtje van de huisspin bereikt een lichaamslengte van ongeveer 7-11 mm, het mannetje 6-9 mm (exclusief poten).[2] Het mannetje heeft een relatief langwerpiger achterlijf en langere poten. De afstand tussen de poten kan tot 2,5 cm bedragen.

De huisspin is makkelijk te verwarren met de veldtrechterspin, aangezien beide soorten een zigzagpatroon op het achterlijf kunnen hebben, de huisspin is over het algemeen echter kleiner, donkerder bruin gekleurd, met een cirkelpatroon op het achterlijf en gestreepte poten.

Interactie met de mens[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Spinnenbeet voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De mens komt relatief vaak in aanraking met huisspinnen, en zal uit angst geneigd zijn de spin te doden. De spin is echter ongevaarlijk:

  • Ze vallen alleen aan als ze worden uitgedaagd of in het nauw gedreven;
  • Hun cheliceren (gifkaken) zijn niet gebouwd om mensen mee aan te vallen en zullen in de regel de huid niet doorboren;
  • Als er toch een gifinjectie plaatsvindt is de resulterende bult niet zeer pijnlijk en bovendien ongevaarlijk. De bult slinkt binnen enkele dagen.

De beet van de zeer makkelijk met de huisspin te verwarren veldtrechterspin (Tegenaria agrestis) is echter aanzienlijk giftiger en pijnlijker. Dit dier zou ook een agressievere aard hebben, hoewel meldingen hiervan alleen in de Verenigde Staten zijn gedaan, in Europa is nooit melding gemaakt van een beet.[2][3]

Habitat en levenswijze[bewerken]

Huisspinnen weven gewoonlijk een vlak web met een trechtervormig aanhangsel aan een van de uiteinden. De webben kunnen een aanzienlijke omvang bereiken zolang de spin zijn gang kan gaan. Als er een prooi in het web belandt, springt de huisspin tevoorschijn om de prooi te overmeesteren. Huisspinnen zijn vooral 's nachts buitengewoon actief. Hun aanwezigheid is niet seizoensgebonden en voor zover hun leefgebied leefbaar blijft kunnen ze het hele jaar door worden waargenomen.[4]

De huisspin komt zowel in Europa als het grootste deel van de Verenigde Staten algemeen voor.[2] Men neemt aan dat Britse kolonisten de dieren als verstekelingen over de Atlantische Oceaan naar de nieuwe wereld hebben gebracht.

De huisspin is solitair en is hoofdzakelijk 's nachts actief. Ze vervaardigen elke nacht een nieuw trechtervormig web. Als het dier zeer hongerig is, verlaat hij het nest om op jacht te gaan, maar over het algemeen zal het prooidieren vangen die zich op het web wagen. Hij jaagt ze naar buiten waar hij ze vangt. Vervolgens draagt hij ze terug het nest in, om de prooi met een enzymenvloeistof te injecteren en leeg te zuigen.

Als een mannetje wil paren, beweegt hij ritmisch het web van een vrouwtje met zijn poten. Hierdoor begrijpt het vrouwtje dat het geen prooidier is. In sommige gevallen zal het vrouwtje de benen nemen, anders komt het tot een paring, waarbij het mannetje sperma inbrengt met zijn pedipalpen (tastorganen die veel weg hebben van een kort paar pootjes).

Na de paring bestaan er drie mogelijke scenario's:

  • Het vrouwtje valt het mannetje aan (in de meeste gevallen);
  • Het mannetje verlaat het nest zonder te worden aangevallen (komt weinig voor);
  • Het vrouwtje accepteert de voortdurende aanwezigheid van het mannetje (zeer uitzonderlijk).

Na een rijping van enkele dagen legt het vrouwtje enkele honderden eitjes die ze tegen rovers beschermt. Een vrouwtje kan tot vijf jaar oud worden.

Bronnen, noten en/of referenties