Gustav Hartlaub

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gustav Hartlaub
Johann Gustav Hartlaub - pre 1900.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Karel Johan Gustav Hartlaub
Geboren Bremen, 8 november 1814
Overleden Bremen, 29 november 1900
Nationaliteit Vlag van Duitsland Duitsland
Beroep natuuronderzoeker, zoöloog, arts
Bekend van Hartlaubs meeuw
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Gustav Hartlaub (Bremen, 8 november 1814 - Bremen, Duitsland 29 november 1900) was een Duitse natuuronderzoeker, zoöloog en arts.

Leven[bewerken]

De vader van Gustav, Carl Friedrich Ludwig Hartlaub (1792–1874) was een rijke koopman in Bremen die later senator in Bremen was. Zijn moeder, Johanna Elisabeth Hartlaub geboren Buch (1785–1874), was een ontwikkelde en kunstzinnige vrouw, zij onderhield in het ouderlijk huis een literaire salon.

Hemprich studeerde in Bonn, Berlijn en Göttingen geneeskunde en behaalde in 1838 de graad van doctor. Daarna begon hij met het maken van verre reizen en vanaf 1840 verzamelde en onderzocht hij vogels die hij overdroeg aan het Museum der Naturhistorischen Gesellschaft in Bremen. Al in 1844 omvatte deze collectie rond 2000 natuurhistorische specimens.

Nalatenschap[bewerken]

In 1852 richtte Hartlaub samen met zijn assistent Jean Louis Cabanis het Journal für Ornithologie op. Dit tijdschrift is nu het oudste nog bestaande ornithologische vaktijdschrift.

In 1857 publiceerde Hartlaub, na een reis door Afrika zijn voornaamste werk, System der Ornithologie Westafricas. Hierin staan 758 vogelsoorten beschreven, met een aanzienlijk aantal door hemzelf ontdekte nieuwe soorten. In 1860 volgt een systematisch overzicht van de vogels van Madagaskar. Verder hielp hij (de tussen 1862 en 1864 in Leiden werkende ornitholoog) Otto Finsch bij een publicatie over de vogelwereld van Polynesië.

Hartlaub beschreef een groot aantal nieuwe vogelsoorten. Op de IOC World Bird List uit 2012 staan 169 vogelsoorten, waaronder het heremietboshoen (Megapodius eremita), spitsvleugelhoen (Falcipennis falcipennis), de madagaskartaling (Anas bernieri), bosdrongo (Dicrurus modestus), palaurupsvogel (Coracina monacha) en de roodkruinbabbelaar (Pomatostomus ruficeps).[1]

Als eerbetoon aan zijn activiteiten zijn een aantal vogelsoorten naar hem vernoemd zoals de Hartlaubs eend (Pteronetta hartlaubii) en de Hartlaubs meeuw (Chroicocephalus hartlaubii).

Publicaties[bewerken]

  • Zweiter Beitrag zur Ornithologie Westafricas. Meissner, Hamburg 1852.
  • System der Ornithologie Westafricas. Verlag von C. Schünemann, Bremen 1857.
  • Ornithologische Beitrag zur Fauna Madagascar's. Verlag von C. Schünemann, Bremen 1861.
  • samen met Otto Finsch: Beitrag zur Fauna Centralpolynesiens. Ornithologie der Viti-, Samoa- und Tonga-Inseln. Verlag von H. W. Schmidt, Halle 1867.
  • samen met Otto Finsch: Baron Carl Claus von der Decken's Reisen in Ost-Afrika. Vierter Band. Die Vögel Ost-Afrikas. C. F. Winter'sche Verlagsbuchhandlung, Leipzig Heidelberg 1870.
  • Die Glanzstare Afrikas. In: Abhandlungen des Naturwissenschaftlichen Vereins zu Bremen. Band IV, Heft II, G. Hunckel, Bremen 1874.
  • Die Vögel Madagaskars und der benachbarten Inselgruppen. Ein Beitrag zur Zoologie der äthiopischen Region. Verlag von H. W. Schmidt, Halle 1877.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) F. Gill, M. Wright D. & Donsker (2012) - IOC World Bird Names (version 3.2)