Hans van Manen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Zie Hans van Maanen voor de wetenschapsjournalist


Hans van Manen
Hans van Manen (1986)
Hans van Manen (1986)
Achtergrondinformatie
Geboren Nieuwer-Amstel, 11 juli 1932
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Beroep(en) balletdanser, choreograaf
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Hans Artur Gerhard van Manen (Nieuwer-Amstel, 11 juli 1932) is een Nederlands balletdanser, choreograaf en fotograaf.

Van Manen is een zoon van een Duitse dienstbode. Van een kleine jongen die bij zijn moeder tussen de schuifdeuren op zondagmiddag danste op de muziek van het Concertgebouw groeide hij uit tot één van meest vooraanstaande Nederlandse choreografen. Hij studeerde bij onder anderen Sonia Gaskell, Françoise Adret en Nora Kiss.

Helderheid en eenvoud[bewerken]

Hans van Manen schreef veel balletten. Hij werkte voor Het Nationale Ballet van 1973 tot 1985. Door de stijl van zijn choreografieën, die zich kenmerkt door een heldere structuur en een bedrieglijke eenvoud, verwierf hij zich de bijnaam de Mondriaan van de dans.

In de meer dan 120 balletten die Van Manen tot op heden bedacht, combineerde hij moderne met klassieke dans en was hij niet bang de dansers onverwachte theatrale zetten te laten ondernemen, zoals lopen, rennen en het roken van een sigaret. De verbinding van humor en muzikaliteit is een rode draad die door veel van zijn balletten loopt.

Vooral door het Nederlands Dans Theater en Het Nationale Ballet werden (en worden nog steeds) veel van zijn choreografieën op de planken gebracht.

Erasmusprijs[bewerken]

In 2000 kreeg Van Manen de Erasmusprijs als representant van de Nederlandse dans in het algemeen. In de motivatie waren er lovende woorden voor Van Manens creativiteit en het internationale karakter van zijn carrière. “In de jaren zeventig en tachtig ontwikkelt hij zich als een ambassadeur van de Nederlandse dans: zijn creaties en zijn rol in de internationale betrekkingen op kunstgebied hebben intussen hun exportwaarde ruim bewezen. In de afgelopen kwart eeuw blijft de laureaat voortdurend zijn publiek verrassen. Hoewel zijn methoden veranderden, bleef zijn centrale axioma ongewijzigd: 'dans hoeft niet te verwijzen, het gaat om de beweging zelf die de betekenis draagt en overdraagt.'” (Erasmusprijs 2000).

75 jaar: Van Manen gaat door[bewerken]

In juli 2007 vierde hij zijn 75ste verjaardag en gaf hij te kennen bepaald nog geen plannen te hebben om te stoppen met het bedenken van choreografieën.

In september 2007 organiseerde Het Nationale Ballet een groot festival ter ere van zijn verjaardag en werden vijfentwintig van zijn 120 choreografieën opnieuw uitgevoerd.

Koninklijke onderscheidingen[bewerken]

Bij de opening van dit festival werden werden Van Manen de versierselen van Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw omgehangen en opgespeld. Het is al sinds de 19e eeuw gebruikelijk dat de grootste Nederlandse kunstenaars deze onderscheiding dragen. Vijftien jaar eerder, in 1992, was Van Manen al benoemd tot officier in de Orde van Oranje Nassau.

Choreografieën[bewerken]

  • Balletscènes (1985; Igor Stravinsky)
  • Clogs (1987)
  • Shaker loops (1988; John Adams)
  • Black cake (1989), Brainstorm (1989), Visions fugitives (1990; Sergej Prokofjev)
  • Andante (1990; W.A. Mozart)
  • Two (1990; Ferruccio Busoni)
  • Shorthand – six Stravinsky pieces (1993)
  • Fantasía (1993; Busoni's pianobewerking van J.S. Bach)
  • Polish pieces (1995)
  • Kammerballet (1995)
  • Déjà vu (1995)
  • The old man and me (1996)
  • Three pieces for HET (1997)
  • Illusion (2000; Erkki-Sven Tüür)
  • Frank Bridge Variations (2005; Benjamin Britten)
  • Six Piano Pieces (2006)
  • Dreaming About You (2006)
  • Without Words (2010)
  • Tears (2008) onderdeel van In Space
  • Waterfront (2009)
  • Gala (2011)

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bron[bewerken]

  • Eva van Schaik, Hans van Manen, leven & werken, 1997, Uitgeverij Arena, 620 p., 70 foto's - ISBN 9069742616