Hendrik I van Beieren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hendrik I van Beieren
919/922-955
Afbeelding in de Chronica regia Coloniensis
Afbeelding in de Chronica regia Coloniensis
Hertog van Lotharingen
Periode 939-940
Voorganger Giselbert II
Opvolger Otto
Hertog van Beieren
Periode 948-955
Voorganger Berthold
Opvolger Hendrik II
Markgraaf van Verona
Periode 952-955
Voorganger nieuw
Opvolger Hendrik II
Vader Hendrik de Vogelaar
Moeder Mathilde van Ringelheim

Hendrik I van Beieren (Nordhausen, 919/922 - Pöhlde, 1 november 955) was een zoon van Hendrik de Vogelaar en van Mathilde van Ringelheim.

Samen met Liudolf van Zwaben en Koenraad de Rode, revolteerde hij 938 tegen zijn oudere broer Otto I, maar zij werden verslagen en Hendrik diende te vluchten naar het hof van Lodewijk IV van Frankrijk. Niet zo veel later verzoenden Hendrik en Otto zich al en Hendrik kreeg in 939 het hertogdom Lotharingen toegewezen, maar moest dit toch al weer het jaar nadien terug opgeven.

Door zijn huwelijk met Judith, dochter van Arnulf I van Beieren, werd hij in 948 hertog van Beieren. Hij breidde het hertogdom uit door oorlogen met Hongarije en door de verovering van Friuli. In 952 werd hij ook markgraaf van Verona.

Hij was de vader van: