Herfsttij der Middeleeuwen
Herfsttij der Middeleeuwen is de titel van het bekendste werk van de historicus Johan Huizinga uit 1919. De ondertitel luidt: Studie over levens- en gedachtenvormen der veertiende en vijftiende eeuw in Frankrijk en de Nederlanden.
In het werk presenteert hij de idee dat de overdreven formaliteit en romantiek van het laatmiddeleeuwse hofleven een verdedigingsmechanisme was tegen de toenemende verruwing van de maatschappij. Huizinga's werk heeft wel als kritiek gehad dat hij in zijn presentatie te veel uitging van de bijzondere praktijken aan het Bourgondische hof.
Huizinga gebruikte voor Herfsttij kronieken en literatuur als bronnen, en bewust geen archiefstukken. Zijn boek is meer dan een kunsthistorische studie, een proeve van cultuur- en mentaliteitsgeschiedenis. Het boek is geschreven in de stijl van de literaire beweging der Tachtigers. Huizinga tracht in dit boek een beeld op te roepen van een tijdvak, dit in navolging van de door hem zeer bewonderde Zwitserse historicus Jacob Burckhardt.
In 1920 ontving Johan Huizinga voor Herfsttij de D.A. Thiemeprijs. De studie verscheen in 1924 in het Engels (vertaling van de tweede editie), onder de titels The Waning of the Middle Ages en The Autumn of the Middle Ages, in het Zweeds (1927), het Spaans (1930), het Frans (1932), het Hongaars (1937), het Italiaans (1940), het Fins (1951) en het Russisch (1995). Vijftig jaar na de eerste Nederlandstalige uitgave verscheen in 1969 reeds de 11de editie te Haarlem (H.D. Tjeenk Willink en zoon N.V.) met een inleidend essay door F. Hugenholtz, die schrijft dat nergens de belangstelling voor het werk zo groot was als in Bazel. Daar zat op Burckhardts leerstoel Werner Kaegi, die een grote bewonderaar was van Huizinga en als een van de beste Huizinga-kenners kan beschouwd worden.
Externe link [bewerken]
De volledige tekst van het boek
 |
Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina Herfsttij der Middeleeuwen op de Nederlandstalige Wikisource. |
