Holenbeer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Holenbeer
Status: Uitgestorven (± 8000 v.Chr.)
Reconstructie
Reconstructie
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Carnivora (Roofdieren)
Familie: Ursidae (Beren)
Geslacht: Ursus
Soort
Ursus spelaeus
Rosenmüller, 1794
Afbeeldingen Holenbeer op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Holenbeer op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De holenbeer (Ursus spelaeus)[1] was een grote berensoort die leefde tijdens het Pleistoceen. Hij kwam voor in grote delen van Europa, van het zuiden van Engeland tot in de Kaukasus. De mannelijke exemplaren konden tot 3,5 meter hoog zijn wanneer ze op hun achterpoten stonden en tot rond 450 kilo wegen, dus ongeveer drie keer het gewicht van een doorsnee Europese bruine beer. De holenbeer en de bruine verschilden niet alleen in grootte, maar weken ook in andere opzichten van elkaar af. Zo werd de holenbeer onder meer gekenmerkt door een minder geprononceerde snuit en een lager voorhoofd. Zijn voorpoten waren langer en sterker dan zijn achterpoten. De holenbeer at hoofdzakelijk plantaardig voedsel.

Resten zijn aangetroffen in samenhang met vroeg menselijke bewoning, onder meer in de Hermannshöhle in Duitsland. Ook in Nederland zijn fossiele resten gevonden.[2]

In populaire cultuur[bewerken]

In Jean Marie Auels roman De stam van de holenbeer is de holenbeer ('Ursus' genoemd) de oppergod van de Neanderthalers, omdat hij de mensen heeft geleerd om in grotten te wonen. Het gegeven dat de beer bij mensen in een grot leefde is in het boek opgenomen.

Referenties[bewerken]

  1. Grottenbeer
  2. Fossiele vondsten Grottenbeer in Nederland