Hoogspanningsleiding
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een hoogspanningsleiding is een elektriciteitsleiding en wordt gebruikt voor het vervoer van elektriciteit op grote afstanden. Het maakt deel uit van het hoogspanningsnet. De leidingen bevinden zich over het algemeen op land in de lucht en lopen over hoogspanningsmasten en worden dan hoogspanningslijn genoemd. In het water heten ze hoogspanningskabels die over de bodem van de zee of het meer lopen. In Nederland worden de leidingen wel steeds meer onder de grond gebracht.
Bij het vervoeren van elektricititeit met hoogspanning is een lagere stroomsterkte en bijgevolg een dunnere kabel nodig voor hetzelfde vermogen. Omgekeerd is het bij dezelfde kabeldikte mogelijk een groter vermogen te transporteren. Naast de hogere transportcapaciteit is er als tweede voordeel het lagere energieverlies langs de lijn omwille van de lagere stroomsterkte.
[bewerk] Portieken
Bij het vervangen of trekken van hoogspanningslijnen is het niet mogelijk om te garanderen dat de kabels zich boven een zekere hoogte blijven bevinden. Als de lijnen te laag hangen, kan dit een gevaarlijke situatie creëren, vooral indien er boven autowegen, spoorwegen of waterwegen gewerkt wordt.
Op dit moment wordt er door de meeste installateurs gebruik gemaakt van houten portieken (ronde houten palen die gecreosoteerd zijn). Door middel van betonnen blokken worden deze palen van ongeveer 15 meter lang dan verticaal gehouden. Bovenaan zorgt een horizontale balk, bevestigd met koorden, ervoor dat de kabels niet kunnen zakken. De volledige constructie wordt steeds door werknemers op zicht en gevoel gezet waardoor men vaak met ongebalanceerde balken werkt.
Dit systeem heeft echter een heleboel nadelen. Zo is er geen garantie dat deze portieken wel degelijk aan de nodige belasting kunnen weerstaan. Verder is er bij het opstellen van deze portieken nood aan speciaal vervoer, kranen en zeer bekwame werklieden. Ook stockage van de palen is duur en er gebeuren hierbij geregeld ongevallen.
