Kaija Saariaho

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Kaija Saariaho (Helsinki, 14 oktober 1952) is een Finse componiste.

Sariaaho vestigde haar reputatie met elektro-akoestische werken als Lichtbogen (1986), Verblendungen (1984) en Nymphea (1987). Tot haar grote projecten behoren het ballet Maa (1992), het vioolconcert Graal Théâtre (1994), Château de l'âme (1996) en de opera L'amour de loin (2000). Ze maakte ook kleinere composities, zoals Lonh (1996) voor sopraan en elektronica, Amers (1992) voor cello, ensemble en elektronica en Château de l'âme voor sopraan, acht vrouwenstemmen en orkest. In 1989 kreeg zij de Prix Ars Electronica.

Muzikaal sluit de opera L'amour de loin sterk aan bij Château de l'âme. Inhoudelijk sluit de opera meer aan bij Lonh. De tekst van dat werk is gebaseerd op een gedicht van de troubadour Jaufré Rudel (rond 1150). Het (fictieve) levensverhaal van deze man vormt het onderwerp van de opera. Niettemin komt Lonh niet in de opera voor. Het verhaal behandelt de ongelukkige liefde tussen een Arabische prinses en de troubadour. Voor de multiculturele thematiek werd de Libanees-Franse auteur Amin Maalouf aangezocht om het libretto te schrijven.

De evolutie die zich doorzet in Château de l'âme en in haar opera begon al met het vioolconcert Graal Théâtre dat ze voor Gidon Kremer componeerde. Het opvallendste element hierbij is dat Kaija Saariaho steeds meer afstand neemt van de elektronica, het medium waarmee ze nochtans haar faam heeft opgebouwd. Ze maakt gebruik van bestaande teksten in andere talen zoals hindoeteksten uit de veda's, het Egyptisch dodenboek en teksten in het Occitaans. Ze vindt het belangrijk naar die teksten te grijpen en niet zelf een tekst te schrijven, ook al gebruikt ze die teksten niet integraal.

Al gaat ze in haar recentste composities andere wegen in, Kaija Saariaho staat nog steeds bekend als een componiste die intensief de mogelijkheden van elektronische muziek heeft benut, in al haar facetten.