Kasteel Miramare
Miramare is een beroemd kasteel aan de Golf van Triëst, ongeveer 8km ten noordwesten van Triëst in Italië.
Schilderij van Cesare Dell'Acqua
Inhoud |
[bewerken] Het kasteel
Het kasteel werd tussen 1856 en 1860 gebouwd als zomerverblijf voor Maximiliaan van Habsburg en zijn vrouw Charlotte von Sachsen, dochter van de Belgische koning Leopold I. Maximiliaan was gouverneur van dit gebied en woonde er vier jaar. Het fraaie witte kasteel ligt in een groot park (22 ha) met een exotische beplanting en uitzicht over de Adriatische Zee.
In 1861 werden Maximiliaan en Charlotte bezocht door keizerin Elisabeth en Frans Jozef I, keizer van Oostenrijk.
In Miramare heeft Maximiliaan in 1864 zijn benoeming tot keizer van Mexico aanvaard. Op de kleine marmeren tafel (links op het schilderij) heeft hij hiervoor getekend, in aanwezigheid van de Mexicaanse delegatie.
Omdat Maximiliaan nu naar Mexico ging, heeft hij Miramare nooit voltooid gezien. Hij heeft ook nooit geslapen in het bed, dat het echtpaar als huwelijksgeschenk van de paus kreeg.
Charlotte ging in 1864 mee naar Mexico, maar keerde in 1866 terug naar Italië om politieke steun te zoeken. Ze zou haar echtgenoot niet meer terug zien, want in 1867 werd hij in Mexico vermoord. Charlotte trok zich eerst nog enkele jaren in Miramare terug, maar keerde uiteindelijk terug naar haar geboorteland België.
[bewerken] Het interieur
Maximiliaan was dol op de zee en wilde zich in Miramare voelen alsof hij op een schip was. Enkele kleine kamers zijn met donker hout ingericht alsof het een kajuit is.
Op het schilderij van Cesare Dell'Acqua (zie foto) is te zien dat enkele kamers op de begane grond al ingericht waren toen de Mexicaanse delegatie op bezoek kwam. Op de kleine ronde tafel met marmeren blad, links op het schilderij, tekende Maximiliaan de documenten om de Mexicaanse troon te aanvaarden.
In de troonzaal staat een levensgroot schilderij van Maximiliaan, geschilderd door Santiàgo Rèbull.
Als huwelijksgeschenk kreeg het echtpaar in 1857 van Paus Pius IX een bed, dat in zijn slaapkamer op de eerste verdieping zou komen te staan. Helaas was die verdieping nog niet in gebruik toen hij naar Mexico vertrok. Hij heeft er dus nooit in geslapen.
[bewerken] De kapel
In de kapel wordt nog steeds éénmaal per jaar een dienst gehouden, op de verjaardag van Maximiliaan. De twaalf apostelen, het Laatste Avondmaal en het plafond werden geschilderd door Ede Heinrich. De gordijnen hebben de Mexicaanse adelaar als motief.
[bewerken] De tuin
Maximiliaan was amateurbotanicus. De tuin werd aangelegd met exotische bomen en planten. Eerst moesten de soms steile rotsen met een laag aarde bedekt worden, en hij heeft met succes geëxperimenteerd met planten die de aarde goed zouden vasthouden.
In de tuin staat o.a. sinds 1962 een vijf meter hoog monument van Amadeo van Aosta, gemaakt van steen uit een groeve bij Tivoli. Het is ontworpen door graaf Paolo Caccio Dominioni, en gemaakt door beeldhouwer Vittorio di Cobertaldo.
[bewerken] De zee
Maximiliaan heeft voor de kust van Triëst schipbreuk geleden, waarna hij door vissers werd gered. Sindsdien was hij zeer onder de indruk van de schoonheid van de kust, vandaar dat hij deze locatie koos om zijn zomerverblijf te bouwen.
In 1986 werd de kust voor het kasteel uitgeroepen tot riserva marina, dat wil zeggen beschermd gebied. Het Wereld Natuur Fonds heeft er een Centro di educazione all'ambiente marino di Miramare gevestigd dat aandacht besteedt aan de onderwaterwereld.
[bewerken] Latere bewoners
Keizerin Elisabeth was de volgende bewoonster van Miramare, samen met haar zoon Rudolf. Deze pleegde in 1889 zelfmoord, samen met zijn geliefde. Keizerin Elisabeth werd in 1898 vermoord door een Italiaanse anarchist.
Na hen nam aartshertog Franz Ferdinand, neef van Rudolf en erfgenaam van de keizerlijke troon, Miramare over. Hij werd met zijn vrouw in Sarajevo vermoord (zie het begin van dit hoofdstuk).
Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog woonde de Amedeo, 3de Hertog van Aosta, een neef van de Italiaanse koning, in Miramare. Hij heeft op Miramare de elektriciteit en centrale verwarming aangelegd. Hij stierf tijdens de Tweede Wereldoorlog in een gevangenkamp in Nairobi, Kenia.
De laatste bewoners waren twee Britse generaal-majoors. Beiden stierven aan een hartaanval.
Het kasteel is sinds 1955 ingericht als museum.
[bewerken] Externe link
- Officiële site (Italiaans, Duits en Engels)
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Miramare op Wikimedia Commons. |
