Keizerin Xiao Zhuang Wen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Keizerin Xiao Zhuang Wen was een bijvrouw van keizer Hong Taiji. Hong Taiji was Khan van Mantsjoerije van 1626 tot aan zijn dood in 1643. Zij was de moeder van keizer Shunzhi en grootmoeder van de glorieuze keizer Kangxi.

Inhoud 1 Biografie 2 Relatie met Dorgon 3 Familie en kinderen 4 Bronvermelding

[bewerken] Biografie

Keizerin Xiao Zhuang Wens privénaam was Bumbutai. Bumbutai behoorde tot de Mongoolse Borjigit-stam en was de dochter van prins Jaisang. Haar familieleden waren nakomelingen van een broer van Djenghis Khan. Zij werd geboren in het 41ste regeringsjaar van de Ming keizer Wanli en leefde van 1613 tot 1688. In 1625 werd zij door haar broer naar Mukden (Shenyang) gebracht waar zij Hong Taiji huwde. In 1612 werd haar tante (Jere, keizerin Xiao Duan Wen (1599 - 1646)) ook aan Hong Taiji uitgehuwelijkt. In 1626 overleed haar schoonvader Nurhaci en werd Hongtaiji keizer van de Latere Jin dynasty. Bumbutai bleef tijdens deze periode een bijvrouw van lage rang zonder titel. Zij schonk het leven aan drie dochters en een zoon. In 1636 veranderde Hong Taiji de dynastienaam van Later Jin naar Qing. Hong Taiji gaf vijf van zijn vrouwen een titel. Bumbutai's tante werd keizerin, haar zus Hairanju Gemalin Xuan en Bumbutai gemalin Zhuang. Haar zoon volgde zijn vader op als keizer Shunzhi in 1643 na diens dood. In het jaar daarna werd de Ming dynastie verslagen en vestigden de Mantjoes - inmiddels de Qing-dynastie - zich in de Verboden Stad in Peking. Bumbutai verhuisde samen met het keizerlijke huishouden van Mukden naar Peking. Omdat keizer Shunzhi nog jong was, werd zijn oom Dorgon als mederegent aangewezen. Bumbutai hield zich meer bezig met het keizerlijke hof en niet met politiek.

In 1652 huwde zij haar nicht aan haar zoon uit. Dit was geen gelukkig huwelijk en keizer Shunzhi degradeerde zijn keizerin nog geen twee jaar later. Reden voor de scheiding was onder de ministers nooit echt duidelijk geweest. Zijn volgende keizerin was tevens een familielid en het huwelijk was weer niet goed. Shunzhi had inmiddels al een slechte relatie met familieleden aan moeders kant. In 1661 overleed Shunzhi op jonge leeftijd en werd hij opgevolgd door zijn derde zoon Xuanye die de regeringstitel Kangxi aannam. Als oma van de nieuwe keizer werd zij vereerd met de titel grootkeizerin-weduwe. Tijdens de jonge jaren van de Kangxi-keizer had zij geholpen om van Oboi af te komen. Oboi was een corrupte minister die misbruik maakte van zijn macht. Hij werd door Shunzhi aangesteld om samen met drie andere ministers de jonge keizer Kangxi te helpen met regeren. In 1663 overleed Kangxi's moeder op 23-jarige leeftijd. Hierna bracht Bumbutai haar kleinzoon op de troon.

Bumbutai bleef tijdens de regeringsperiode van haar kleinzoon een grote steun voor hem. Zij overleed in 1688 tijdens het 27ste regeringsjaar van keizer Kangxi. Zij werd begraven in het westelijke Zhaoling-mausoleum. Na haar dood werd zij verheven tot keizerin met de titels Xiao Zhuang Wen. Als gemalin van Hong Taiji zou zij eigenlijk begraven moeten worden bij hem in Shenyang. De reden waarom dit niet is gebeurd, staat niet vast. Vele verhalen doen de ronde waarom zij begraven is tussen de oostelijke Qing-graven.

[bewerken] Relatie met Dorgon

Geruchten zouden de ronde hebben gedaan dat Bumbutai na de dood van haar man opnieuw zou zijn getrouwd en wel met haar schoonbroer Dorgon. Mantsjoes mochten met hun schoonbroer of schoonzus trouwen. Dit huwelijk zou waarschijnlijk afgewezen zijn door haar zoon Shunzhi, omdat deze een slechte relatie had met zijn oom. Hij had Dorgon na diens dood in 1650 gedegradeerd in rang. Het is niet vastgelegd dat dit ooit is gebeurd. Historici denken dat dit gerucht in de wereld is gebracht door Ming-aanhangers die de Qing zwart wilden maken.

[bewerken] Familie en kinderen

• Prinses Yatu
• Prinses Atu (1631 - 1700).
• Prinses Shuji
• Prins Fulin, keizer Shunzhi (1638 - 1661).

[bewerken] Bronvermelding

1. Hummel, Arthur William, ed. Eminent Chinese of the Ch'ing Period (1644-1912). 2 vols. Washington: United States Government Printing Office, 1943.
2. Rawski, Evelyn Sakakida. The Last Emperors: A Social History of Qing Imperial Institutions. Berkeley, CA: University of California Press, 1998.