Ladislaus van Napels

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ladislaus van Napels
1376 - 1414
Ladislaus, King of Naples.JPG
Koning van Napels
Periode 1386 - 1414
Voorganger Karel III
Opvolger Johanna II
Vader Karel III van Napels
Moeder Margaretha van Durazzo
Armoiries André Hongrie.svg
Wapen van Ladislaus

Ladislaus (Napels, juli 1376 - aldaar, 6 augustus 1414) was koning van Napels van 1386 tot 1414. Hij was de enige zoon van Karel III van Napels en Margaretha van Durazzo.

Hij volgde zijn vader op als koning van Napels in 1386, maar werd pas in 1390 erkend door de paus en diende jaren een verbitterde troonstrijd te voeren met de jonge lijn van Anjou en de tegenpausen van Avignon. In 1403 werd hij tegenkoning van Hongarije en Dalmatië, dat hij ten slotte aan Venetië verkocht.

In 1409 noemde hij zichzelf koning der Romeinen, bezette hij het grootste deel van de Kerkelijke Staten, onderwierp hij in 1413 Florence-Toscane en beheerste hij bijgevolg het grootste deel van Italië. Ladislaus was dapper, grootmoedig en vrijgevig, maar ook hard, impulsief en mateloos eergierig. Hij werd in 1414 vergiftigd door een Florentijn.

Hij was gehuwd:

in 1390 met Constance van Chiaramonte (-1392), dochter van graaf Manfred de Motica, admiraal van Sicilië,
in 1403 met Maria van Lusignan (1382-1404), dochter van koning Jacobus I van Cyprus
in 1404 met Maria d'Anghieri (-1446), dochter van graaf Jan I di Castro

maar liet geen wettige kinderen na. Hij werd opgevolgd door zijn zuster Johanna.