Johanna I van Napels

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Johanna I van Napels
1326 - 1382
Jeanne de Naples.jpg
Koningin van Napels
Periode 1343 - 1382
Voorganger Robert
Opvolger Karel III
Gravin van Provence
Periode 1343 - 1382
Voorganger Robert
Opvolger Lodewijk I
Vorstin van Achaea
Periode 1373-1381
Voorganger Filips II van Tarente
Opvolger Jacob van Baux
Vader Karel van Calabrië
Moeder Maria van Valois (1311-1331)Maria van Valois
Armoiries Anjou Jérusalem.svg
Wapen van Johanna

Johanna I van Anjou (1326 - San Fele, 23 juli 1382) was de oudste dochter van hertog Karel van Calabrië, oudste zoon van koning Robert van Napels, en van Maria van Valois. Omdat haar vader reeds in 1328 was gestorven werd zij, na het overlijden van haar grootvader Robert van Napels in 1343 diens opvolgster.

Om de banden met de Hongaarse tak van de familie aan te halen, werd zij uitgehuwelijkt aan de jonge Andreas (1327-1345), broer van koning Lodewijk I van Hongarije. Kort na haar huwelijk werd haar echtgenoot evenwel vermoord en werd Johanna weduwe, maar bracht wel nog zijn zoon, Karel Martel (1345-1348), ter wereld. In 1346 huwde zij met Lodewijk van Tarente (1320-1362), maar moest met hem naar de Provence vluchten voor Lodewijk I van Hongarije.

In 1352 kon zij naar Napels terugkeren, met de steun van paus Clemens VI. Opnieuw weduwe geworden, huwde zij in 1363 met Jacob III van Mallorca (1336-1375). Zij streed nog jaren om Sicilië, maar deed tenslotte afstand van haar aanspraken op Sicilië in 1372. Kinderloos geworden, stelde zij haar neef Karel van Durazzo aan tot haar opvolger in Napels. Na haar vierde huwelijk met Otto V van Brunswijk-Grubenhagen, kwam zij echter in conflict met Karel van Durazzo, die haar tenslotte liet ombrengen.