Ladri di biciclette

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ladri di biciclette
Fietsendieven
Regie Vittorio De Sica
Producent Giuseppe Amato
Vittorio De Sica
Scenario Cesare Zavattini
Vittorio De Sica
Suso Cecchi D'Amico
Adolfo Franci
Gerardo Guerrieri
Hoofdrollen Lamberto Maggiorani
Enzo Staiola
Lianella Carell
Muziek Alessandro Cicognini
Montage Eraldo Da Roma
Cinematografie Carlo Montuori
Distributie Ente Nazionale Industrie Cinematografiche
Première 24 november 1948
Genre Drama
Speelduur 93 minuten
Taal Italiaans
Land Vlag van Italië Italië
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Ladri di biciclette (Nederlands: Fietsendieven) is een Italiaanse dramafilm uit 1948 onder regie van Vittorio de Sica. Het verhaal is gebaseerd op dat uit het gelijknamige boek van Luigi Bartolini. Cesare Zavattini werd voor zijn filmscript genomineerd voor een Academy Award. Ladri di biciclette kreeg meer dan vijftien andere prijzen daadwerkelijk toegekend, waaronder een Golden Globe, een BAFTA Award en twee National Board of Review Awards. Tijdens de Oscars kreeg de film tevens een speciale ereprijs voor beste niet-Engelstalige film van het jaar.

De film geldt als een van de boegbeelden uit het Italiaans neorealisme. Zo spelen in de film louter amateurs.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In het Italië van vlak na de Tweede Wereldoorlog heerst er een hoge werkloosheid. Antonio Ricci woont met zijn jonge gezin in een nieuwbouwwijk van Noord-Rome en kan een baan krijgen als plakker van posters in de openbare ruimte. De enige vereiste voor de baan is dat hij een fiets tot zijn beschikking heeft. Zijn vrouw Maria verpandt de lakens uit de uitzet om Antonio's fiets terug te halen uit de lommerd, maar deze wordt gestolen als Antonio een filmaffiche aanplakt bij de Via Nazionale. Daarop gaan Antonio en zijn zoon Bruno op zoek naar de fiets. Ze zoeken met bevriende vuilnismannen op tweedehandsmarkten (Piazza Vittorio en Porta Portese) in Rome, maar een gedemonteerde fiets is natuurlijk nooit terug te vinden. Van de politie wordt niet veel verwacht. Zelfs bezoekt Antonio een waarzegster. Ze zien de dief met een oude zwerver op Porta Portese, maar de dief ontsnapt. Via de zwerver, die te eten krijgt in een gaarkeuken, komen ze de dief op het spoor in een achterbuurt, maar deze heeft de fiets al doorverkocht. Buren en omstanders verdedigen de dief. Ook een politieagent, die door het zoontje Bruno te hulp is geroepen kan niets uitrichten. Antonio en Bruno gaan naar een bushalte om naar huis te gaan. Wanhopig als hij is om zijn baan te behouden, probeert Antonio uiteindelijk zelf een onbewaakte fiets te stelen. Maar hij wordt door omstanders in de kraag gevat en voor het oog van zijn zoon vernederd. Alleen dankzij de smeekbede van Bruno wordt Antonio vrijgelaten. Hij laat Bruno van zijn weinige geld lasagne eten in een restaurant zodat ze platzak thuiskomen als de avond valt.

Rolverdeling[bewerken]

Externe link[bewerken]