Leeuw van Waterloo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Leeuw van Waterloo
De Leeuw in de nacht

De Leeuw van Waterloo (Frans: Butte du Lion) is een herdenkingsmonument voor de Slag bij Waterloo (1815) dat op bevel van koning Willem I van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden werd opgericht ter ere van zijn zoon, de prins van Oranje. Het monument toont een reusachtige leeuw die op een kunstmatige heuvel 45 meter boven de omringende vlakte uittroont. Het monument staat op het grondgebied van de gemeente Eigenbrakel in de Belgische provincie Waals-Brabant.

Geschiedenis[bewerken]

Waterloo, 1815. Een sleuteldatum in de geschiedenis van Europa. Op 16 juni van dat jaar kwam het in Ligny tot een eerste treffen tussen het Franse leger van Napoleon en de troepen van de Europese coalitie gevormd door Engeland, Nederland en Pruisen.

De troepen van Napoleon hadden in eerste instantie de overhand. Maar Wellington, de bevelhebber van de geallieerde troepen, hergroepeerde zijn manschappen en installeerde zijn hoofdkwartier in Mont-Saint-Jean, vlakbij Waterloo. Op 18 juni formeerden de soldaten zich voor de slag. Aan het eind van de dag won de coalitie het pleit dankzij een ultieme aanval van de Pruisische troepen op de flank van het Franse leger. Napoleon en zijn troepen werden tot de terugtocht gedwongen.

De verslagen keizer werd gevangengenomen en verbannen naar het eiland Sint-Helena. Trots op de Nederlandse bijdrage aan de overwinning besloot de nieuwe koning Willem I tot de oprichting van een monument op de vlakte van Waterloo, op de vermoedelijke plek waar de prins van Oranje tijdens de slag gewond raakte.

Constructie vond plaats tussen 1823 en 1826. Er was 290.486 m³ zand nodig om een 40 meter hoge heuvel op te richten. Op de top daarvan werd een 28 ton zware leeuw uit gietijzer geplaatst op een sokkel van 4,5 meter. De leeuw zelf is een ontwerp van de Mechelse beeldhouwer Jean-Louis van Geel. Een ondergrondse ring van bakstenen ondersteunt het monument. De ontwerper van het geheel was architect Charles Vander Straeten, particulier architect van de Prins van Oranje en uiteindelijk (Rijks-)Architect der Koninklijke Paleizen en Landsgebouwen (eerst enkel in de Zuidelijke Provinciën, later in het gehele Verenigde Koninkrijk der Nederlanden). Vander Straeten was onder meer ook verantwoordelijk voor de bouw van het kroonprinselijk Paviljoen van Tervuren (later verwoest), de verbouwing van het Koninklijk Paleis van Brussel (later weer verbouwd), het paleis van Prins Frederik in Den Haag (Korte Voorhout, verwoest) en de verbouwing van het Mauritshuis in dezelfde stad.

Na het beklimmen van een trap met 226 treden hebben de bezoekers een mooi uitzicht op de plaats van de veldslag en de omringende gemeenten Eigenbrakel, Genepiën, Plancenoit en Waterloo. Elk jaar wordt aan de voet van de heuvel de slag bij Waterloo door acteurs in historisch correcte uniformen opnieuw opgevoerd.

Wellington was ontevreden over het monument: hij vond dat het slagveld erdoor verknoeid was.

De muil van de Leeuw werd naar Frankrijk gericht. Bij de doortocht van Maarschalk Gérard in 1831 op weg naar de citadel van Antwerpen keerden de Franse troepen de leeuw om. Ze braken daarbij zijn staart af.

Openbaar Vervoer[bewerken]

Bushalte Monument Gordon 400 m (bus 36 en 365a).

Trein: station Eigenbrakel 2,15 km.

Zie ook[bewerken]

Bronnen en nota's[bewerken]

  1. The illustrated London News, 1851
Bronnen, noten en/of referenties
  • De oorspronkelijke versie van deze tekst is afkomstig van de Belgische officiële portaalsite.