Les Choristes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Les Choristes
Regie Christophe Barratier
Scenario Christophe Barratier
Philippe Lopes-Curval
Hoofdrollen Gérard Jugnot
François Berléand
Jean-Baptiste Maunier
Kad Merad
Muziek Bruno Coulais
Montage Yves Deschamps
Cinematografie Jean-Jacques Bouhon
Dominique Gentil
Carlo Varini
Distributie Pathé
Première 17 maart 2004 Vlag van Frankrijk FrankrijkVlag van België België
Genre drama
Taal Frans
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Budget € 5.500.000
Nominaties * Césars 2005 :
    • César van de beste muziek:
    • César van het beste geluid
  • Nominaties :
    • Oscars 2005 : oscar van het beste originele lied voor Vois sur ton chemin ; Oscar van de beste film in een vreemde taal
    • BAFTA 2005 : 3 nominaties
    • Césars 2005 : 8 nominaties
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Les Choristes is een Franse film van Christophe Barratier uit 2004.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De orkestmeester Pierre Morhange verneemt het overlijden van zijn moeder. Na de begrafenis krijgt hij onaangekondigd bezoek van een van zijn vroegere schoolkameraden, Pépinot, die hij al 50 jaar niet meer gezien heeft. Deze overhandigt hem het dagboek van hun surveillant, Clément Mathieu.

In 1948 is Clément Mathieu een werkloze muziekleraar, die een betrekking van surveillant aanvaardt in het internaat «Au Fond de l'Étang» ("op de bodem van het meer"), waar de moeilijke gevallen worden geplaatst. Rachin, de directeur, laat een ijzeren discipline heersen en zijn devies is: «Action - reaction!» (Actie - reactie!). Als een leerling een fout maakt, wordt hij zonder pardon gestraft. Mathieu snapt echter dat de kinderen meer nood hebben aan begrip en vrijheid. Hij krijgt van de directeur de toelating om een koortje op te richten in zijn klas.

Hierdoor worden de twee visies op de opvoeding in het internaat onderstreept: de directeur die tucht wil en Mathieu, die met zijn koor een doel aan de kinderen wil geven. Mathieu lukt het echter niet de moeilijk opvoedbare jongen Mondain te heropvoeden. Mondain is in het internaat geplaatst door een psychiater. Als er geld uit de kas van het internaat verdwijnt beschuldigt directeur Rachin Mondain ten onrechte. Het geld is namelijk door Corbin weggenomen. Hij zegt dat hij het wil gebruiken voor een heteluchtballon.

De weldoeners van het internaat, zoals de gravin, hebben ondertussen over het koortje gehoord en zouden het graag ook horen. Mathieu laat hen onder meer Morhange horen, een gesloten maar zeer getalenteerde jongen.

Op het moment dat de directeur de eerbetuigingen ontvangt, waarvoor eigenlijk alleen Mathieu verantwoordelijk is, teistert een brand een gedeelte van het internaat. De brand lijkt uit wraak aangestoken te zijn door Mondain, die met een sigaret aan het spelen is terwijl hij vanuit de verte naar de brand kijkt. Gelukkig waren de kinderen in het bos aan het spoorzoeken onder leiding van Clément Mathieu en Maxence, maar voor de directeur is elke gelegenheid goed om zich van Mathieu te ontdoen en hij ontslaat Mathieu op staande voet. De surveillant verlaat de school en krijgt vanuit het venster een regen aan papieren vliegtuigjes met dankbetuigingen en wensen van de kinderen. Wanneer Mathieu later de bus wil halen om de school te verlaten, komt Pépinot (toen nog de jongste van alle leerlingen) aangerend, en vraagt of hij meemag. Mathieu weigert eerst, maar daarna kan hij het jongetje daar niet zo laten staan en neemt hem mee. Niet veel later na het ontslag van Mathieu, gaat Pierre Morhange bij zijn moeder wonen in Lyon, en verlaat dus het internaat. Ook wordt na een grondig onderzoek bij de leerlingen, de directeur Rachin ontslagen.

Leeswaarschuwing: Eindigt hier.

Rolverdeling[bewerken]

Rond de film[bewerken]

  • De film was een der grootste successen van de Franse cinema met 8,5 miljoen bezoekers in 10 weken.
  • De film is de remake van de film van Jean Dréville, La Cage aux rossignols (1945), waarin Les petits chanteurs à la croix de bois meespeelden.
  • De meeste kinderen zijn geen beroepsacteur en werden geselecteerd in de scholen in de omgeving van Clermont-Ferrand in Auvergne, met uitzondering van twee Parijzenaars. Maxence Perrin is de zoon van Jacques Perrin die de film opent en afsluit en Jean-Baptiste Maunier, die koorlid is van de «Petits chanteurs de Saint-Marc».
  • In tegenstelling tot La Cage aux rossignols, eindigt de film niet op een happy end. Het einde is niet tragisch, maar het laat veel open, zowel over Mathieu als over Pépinot en over de kinderen van het koor
  • De film dankt een groot deel van zijn succes aan de muziek van Bruno Coulais. Het filmkoor wordt sindsdien regelmatig op tv gebruikt om een uitzending af te sluiten.
  • Het succes van de film leidde in Frankrijk tot een vernieuwde interesse in de koormuziek.
  • De film is grotendeels opgenomen in Château de Ravel in het Franse plaatsje Puy-de-Dôme.

Nominaties[bewerken]

  • Oscars 2005
    • Oscar voor het beste buitenlandse lied voor «Vois sur ton chemin»
    • Oscar voor de beste film in een vreemde taal
  • BAFTA 2005
    • 3 nominaties
  • Césars 2005
    • 8 nominaties

Onderscheidingen[bewerken]

  • César 2005
    • César voor de beste muziek
    • César voor het beste geluid