Lolita (1997)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lolita
Regie Adrian Lyne
Scenario Stephen Schiff
Vladimir Nabokov (roman)
Muziek Ennio Morricone
Montage Julie Monroe
David Brenner
Cinematografie Howard Atherton
Distributie Shooting Star Filmdistribution
Première 14 januari 1998 (België)
27 mei 1999 (Nederland)
Genre Drama
Speelduur 137 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Vlag van Frankrijk Frankrijk
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Lolita is een Amerikaanse speelfilm uit 1997 van Adrian Lyne gebaseerd op de gelijknamige roman van Vladimir Nabokov uit 1955. Het is een nieuwe versie van de gelijknamige film uit 1962 van Stanley Kubrick.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film gaat over de Britse professor Humbert Humbert (Jeremy Irons) die een kamer huurt in het huis van Charlotte Haze (Melanie Griffith). Hij doet dit nadat hij haar veertienjarige dochter Lolita (Dominique Swain) heeft ontmoet. Hij trouwt met Haze. Niet omdat hij van haar houdt - hij minacht haar - maar louter om dichtbij de dochter te kunnen komen. Professor Humbert en Lolita beginnen een reis om zo te verbergen dat ze niet slechts stiefvader en -dochter zijn.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Swain, Dominique Dominique Swain Lolita Haze
Irons, Jeremy Jeremy Irons Humbert Humbert
Griffith, Melanie Melanie Griffith Charlotte Haze
Langella, Frank Frank Langella Clare Quilty
Shepherd, Suzanne Suzanne Shepherd Miss Pratt
Reddin, Keith Keith Reddin dominee Rigger
Dean, Erin J. Erin J. Dean Mona
Glover, Joan Joan Glover Miss LeBone
Paton, Angela Angela Paton Mrs. Holmes
Silverstone, Ben Ben Silverstone jonge Humbert Humbert
Pickup, Ronald Ronald Pickup jonge vader van Humbert

Achtergrond[bewerken]

  • Uit in dertig jaar tijd alleen maar toegenomen koudwatervrees ten opzichte van pedofilie bleef Lyne's versie van Lolita twee jaar op de plank liggen. Het feit dat Nabokov zelf het scenario schreef voor Kubricks film uit 1962, maakte Lyne's visie op het verhaal bij voorbaat omstreden. Via Irons presenteert Lyne hoofdpersoon Humbert als een tragische held, wiens noodlottige liefde voor de veel te jonge Lolita Haze (Swain) niet wordt vergoelijkt, maar uitgelegd. In flashbacks wordt de zondeval van Humbert getoond, waarbij Lyne de erotische lading van het boek niet uit de weg gaat, zonder expliciet te worden.