Lunar Reconnaissance Orbiter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lunar Reconnaissance Orbiter
Tekening Lunar Reconnaissance Orbiter
Tekening Lunar Reconnaissance Orbiter
Algemene informatie
Organisatie NASA/Goddard Space Flight Center
Lancering 18 juni 2009 21:32:00 UTC
Lanceerplaats Cape Canaveral Air Force Station
Gelanceerd met Atlas V 401
Missielengte een jaar; verlengde missie 5 jaar.
Gewicht 1.846 kg
Type omloopbaan polaire baan
Baanhoogte 30-70 km; verlengde missie 30-2126 km
Portaal  Portaalicoon   Heelal
Ruimtevaart

De Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) is een Amerikaanse ruimtesonde, die op 18 juni 2009 door de NASA werd gelanceerd en later in een baan om de Maan werd gebracht. Zijn taak is om het Maanoppervlak in hoge resolutie (tot 0,5 m) in kaart te brengen ter identificatie van eventuele toekomstige landingsplaatsen. Verder onderzoekt de LRO of er ijs voorkomt in de poolgebieden, waar op de bodem van sommige kraters de zon nooit schijnt, en de temperatuur laag genoeg blijft om ijs voor lange tijd te kunnen vasthouden. Uit eerste metingen blijkt dat op sommige plaatsen aan de Zuidpool de temperatuur bijzonder laag is, -240 °C (33 K), veel kouder dan men had verwacht.[1] De LRO missie is een voorloper op toekomstige bemande maanlandingen door NASA. Daarvoor moet de maan gedetailleerd in kaart worden gebracht.

Taken[bewerken]

De sonde zal een 3-D kaart van het maanoppervlak maken en heeft voor het eerst foto’s gemaakt, waarop materiaal te zien is dat op de Maan is achtergebleven na de Apollomissies. De eerste openbaar gemaakte foto’s van LRO toonden de Mare Nubium, een hoogvlakte op het zuidelijk halfrond. De kosten van deze missie bedragen 584 miljoen Amerikaanse dollar, 504 voor de LRO en 79 miljoen voor de LCROSSsatelliet.

Missie[bewerken]

De op het tot NASA behorende Goddard Space Flight Center, ontwikkelde LRO is een groot (1900 kg) en vernuftig gebouwd ruimteschip waarvan het de bedoeling was dat het een jaar lang in een polaire parkeerbaan zou blijven. Eventueel kon de missie nog verlengd worden tot vijf jaar en kon dan als tussenschakel voor berichten van maanlanders en wagentjes enzovoorts dienen.

Opdrachten[bewerken]

  • Nauwkeurig in kaart brengen van het maanoppervlak
  • Onderzoek naar de kenmerken van kosmische straling, boven de maan
  • Poolgebieden van de Maan, bevatten heel misschien grondwater. De temperatuur van de maanpolen maakt het mogelijk dat er ijs is, wat het verblijf aanzienlijk zou vergemakkelijken.
  • Kaarten met een hoog oplossend vermogen (Maximaal 0,5 m) zijn nuttig voor het uitzoeken van plaatsen om in de toekomst te landen .
  • LRO heeft de eerste foto’s gemaakt van apparatuur die op de maan was achtergebleven na de maanprojecten van NASA en de Sovjet Unie in de jaren 60, 70 van de afgelopen eeuw, zoals de Surveyor 1, de Loena 17 en de Loenochod en de landingsplaatsen van het Apolloproject

Nuttige lading[bewerken]

Instrumenten.
  • CRaTER[2] Een instrument dat de straling rondom de Maan onderzoekt.
  • DLRE[3] Meet hoeveel warmte de maanbodem afgeeft; in verband met toekomstig onderzoek en eventuele exploratie van de bodem. </ref>
  • LAMP [4] onderzoekt kraters die continu in de schaduw liggen op zoek naar ijs. Het instrument maakt gebruik van UV straling uit het heelal.
  • LEND [5] verstrekt metingen, kaarten en stelt mogelijke ondergrondse ijsafzettingen vast.
  • LOLA[6] Door dit instrument worden de topografie en het geodetische rooster preciezer.
  • LROC [7]besteedt er aandacht aan of landingsplek voldoet aan de vereisten.

LROC bestaat uit een aantal camera’s met teleobjectief en een camera met groothoekobjectieven LROC is enkele malen over de historische landingsplaatsen van het Apolloproject gevlogen op een hoogte van 31 km, waarbij met de camera’s met hoge resolutie de wagentjes, de satrapen van de maanlanders en de schaduwen duidelijk te zien waren. De missie levert ongeveer 70 -100 Terabyte aan beeldmateriaal op. Men verwacht dat deze foto’s de publieke waardering zullen stimuleren.

  • [Mini-RF'[8] radar liet lichtgewicht technologie en communicatietechniek zien en toonde waarschijnlijk plaatselijk waterijs aan.

Verloop van de vlucht[bewerken]

Op deze afbeelding is de benedenste van de twee groene stralen die van de laserreflector van de Lunar Reconnaissance Orbiter.

23 juni 2009 kwam de Lunar Reconnaissance Orbiter na een reis van 4.5 dagen waar één koerscorrectie bij nodig was, in haar parkeerbaan om de maan. Aan de achterzijde van de maan werd de raketmotor gestart zodat het schip in gevangen kon worden door het zwaartekrachtveld van de maan. Om in de baan terecht te komen, waarin alle apparatuur online gebracht en uitgetest kon worden, waren nog vier series van vier ontstekingen van de motor nodig. 15 september 2009 ging de belangrijkste missie van het ruimtechip van start; het cirkelde nu een jaar lang op 50 km hoogte. In september 2010, werd de LRO overhandigd aan jet Science Mission Directorate om verder voort te gaan met de wetenschappelijke fase. Het bleef op een circulaire baan van 50 km hoogte. NASA's LCROSS missie vond een hoogtepunt in twee inslagen op de maan op 9 oktober 2009 om 04:30 PDT . De bedoeling was om water te zoeken in de Cabeuskrater bij de Zuidpool. 4 januari 2011, bleek de ‘’Mini-RF’’ die het tot september 2010 uitstekend gedaan had, geen bruikbare gegevens meer op te leveren, het apparaat werd afgezet. In december 2011 werd de baan veranderd in een ellipsvormige, 30 km boven de Zuidpool en 200 km boven de Noordpool; deze baan heeft minder brandstof nodig.

Resultaten[bewerken]

Alt text
LOLA data provides three complementary views of the near side of the moon: the topography (left) along with maps of the surface slope values (middle) and the roughness of the topography (right). All three views are centered on the relatively young impact crater Tycho, with the Orientale basin on the left side.

Op 21 augustus 2009 probeerde men samen met de Inidiase maansonde Chandryaan 1 een bistatische radar uit om water op te sporen. Chandryaan 1 stuurde radarpppulsen naar het maanoppervlak en LRO zou ze dan opvangen en in een andere hoek weer aanbieden aan Chandryaan 1. Beide ontvangers zijn van hetzelfde type; ze werden 4 minuten op de Erlanger krater gericht. Helaas mislukte het experiment.

Plaatjes[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. NASA Lunar Satellite Begins Detailed Mapping of Moon's South Pole - Press release 09-215, 17 september 2009
  2. Cosmic Ray Telescope for the Effects of Radiation
  3. Diviner Lunar Radiometer Experiment
  4. Lyman Alpha Mapping Projector
  5. Lunar Eploration Neutron Detector
  6. Lunar Orbiter Laser Altimeter
  7. Lunar Reconnaissance Orbiter and Camera
  8. De Miniature Radio Frequency