Lycurgus (wetgever)
Lycurgus (Grieks: Λυκοῦργος, Lukoûrgos) was de grote Spartaanse wetgever die vorm gaf aan het klassieke Sparta van de achtste eeuw v.Chr. Hij was het symbool voor de Spartaanse wetgeving.
Mythen en legenden [bewerken]
Zijn leven is een ondoordringbaar duister web van mythen en legenden. De mondelinge overlevering werd pas opgetekend in de vijfde en vierde eeuw v.Chr. en gaf zeer uiteenlopende versies over het leven en de wetten van Lycurgus. Lycorgos betekent wolvenmoed; het was de bijnaam van de Griekse oppergod Zeus in zijn wolvengedaante. Waarschijnlijk heeft Lycurgus nooit bestaan. Het was een gefantaseerde figuur aan wie alle wetten die in de loop van verscheidene eeuwen tot stand kwamen, toegeschreven werden.
Lycurgische wetgeving [bewerken]
De Lycurgische wetten waren de grondbeginselen van de Spartaanse samenleving. Ze gaven strikte aanwijzingen voor het maatschappelijk en persoonlijk leven van de Spartanen: staatsstructuur, grondverdeling, muntstelsel, beperking van luxe, opvoeding, rol van de vrouw, reizen, vreemdelingen, heloten, de dodencultus. In oorsprong was het een nauwelijks ontwarbaar kluwen van pre-Dorische gebruiken, Dorische zeden en vooral van historisch gegroeide maatregelen. Ergens in de zesde eeuw ging men de Lycurgische wetgeving als volmaakt beschouwen. De Spartanen waren trots op hun uniek systeem en propageerden het als de ideale samenleving. Ze vonden zich de deugdzaamste Grieken die op een hoogverheven moreel voetstuk stonden. Het ideaalbeeld werd het meest bereikt in de periode 550-450 v.Chr. Desondanks was Sparta een staatsgeleide samenleving die drastisch ingreep in de vrijheden en het privé-leven van zijn burgers.
Zie ook [bewerken]
