Mad Max 2

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mad Max 2
Tagline Just one man can make a differece.
Regie George Miller
Producent Byron Kennedy
Scenario George Miller
Terry Hayes
Brian Hannant
Hoofdrollen Mel Gibson
Bruce Spence
Michael Preston
Kjell Nilsson
Muziek Brian May
Montage David Stiven
Michael Balson
Tim Wellburn
Cinematografie Dean Semler
Distributie Warner Bros.
Première 24 december 1981
Genre sciencefiction
Speelduur 94 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Australië Australië
Budget A$ 4.000.000
Nominaties 8
Prijzen 8
Voorloper Mad Max
Vervolg Mad Max Beyond Thunderdome
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Mad Max 2, ook wel bekend als The Road Warrior of Mad Max 2: The Road Warrior, is een Australische film uit 1981. Het is het vervolg op de film Mad Max. Mad Max 2 is net als zijn voorganger geregisseerd door George Miller. De hoofdrol wordt weer vertolkt door Mel Gibson.

De film werd wereldwijd een succes en droeg sterk bij aan de carrière van Gibson. De film geldt tegenwoordig als een cultfilm.[bron?]

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film speelt enkele jaren na de vorige film. De ondergang van de menselijke beschaving is alsmaar verder gegaan, mede door de ontstane energietekorten. Dit heeft meerdere oorlogen tot gevolg gehad.

Max Rockatansky, de eenzame zwerver en ex-politieman, reist doelloos rond in de Australische post-apocalyptische woestenij, altijd op zoek naar voedsel en benzine om te kunnen overleven. Zijn enige gezelschap is een hond. Nadat hij een motorbende onder leiding van een zekere Wez heeft verslagen, ontdekt Max een schijnbaar verlaten autogiro. De piloot van het toestel heeft een val gezet, maar Max doorziet dit op tijd. De piloot vertelt Max vervolgens van een nog werkende olieraffinaderij iets verderop.

Die nacht ziet Max vanaf een afstand hoe de raffinaderij wordt belegerd door een motorbende onder leiding van de gewelddadige Lord Humungus. Max komt de inwoners van de raffinaderij te hulp en slaat de eerste aanval van de motorbende af. Hij stelt de inwoners voor om een verlaten truck die hij eerder heeft gezien op te halen, zodat ze daarmee hun brandstofvoorraad veilig kunnen vervoeren. De inwoners stemmen toe, maar houden Max’ auto als onderpand. Samen met de piloot van de autogiro en een jongen die enkel “Feral Kid” wordt genoemd trekt Max erop uit om de truck te halen.

Max slaagt in zijn opdracht ondanks tegenwerking van Humungus en zijn bende. De inwoners van de raffinaderij bieden hem aan om met hen mee terug te gaan naar de bewoonde wereld, maar Max slaat dit aanbod af en wil liever alleen verder reizen. Nauwelijks is Max vertrokken, of hij wordt door de motorbende aangevallen. Ze vernietigen zijn auto en het is enkel dankzij de piloot van de autogiro dat Max weer terug kan vluchten naar de raffinaderij. Max heeft nu geen keus dan toch met de inwoners mee te gaan. Hij besluit zelf de truck te besturen. Enkele raffinaderijbewoners gaan met hem mee om de truck te verdedigen.

De truck wordt onderweg aangevallen door de motorbende, en een voor een worden de meereizende raffinaderijbewoners gedood. Alleen Max en Feral Kid blijven over. Max slaagt erin alle leden van de motorbende veilig uit te schakelen. Naderhand blijkt dat de truck slechts een afleidingsmanoeuvre was, zodat de overige raffinaderijbewoners met de vaten brandstof konden ontkomen via een andere weg.

De piloot van de autogiro neemt het commando over de raffinaderijbewoners over. Hij leidt hen naar de kust waar ze een nieuwe nederzetting starten. Max blijft achter in de woestijn als zwerver.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

Productie[bewerken]

Replica van Mad Max Pursuit Special vehicle

De film maakt net als zijn voorganger gebruik van elementen uit het western-genre. Maar in plaats van paarden en koetsen wordt er volop gebruikgemaakt van auto’s, motorfietsen, vrachtwagens en zelfgebouwde voertuigen.

Max’ bekende zwarte wagen uit de vorige film werd ook in deze film weer gebruikt. De wagen was na opnames van de eerste film verkocht aan Murray Smith, die de wagen had aangepast voor de film, en moest voor deze film worden teruggekocht. Na de opnames van Mad Max 2 belandde de wagen op een schroothoop, waar hij werd gevonden door Bob Forsenko. De wagen staat nu in het Cars of the Stars Motor Museum in Cumbria, Engeland.

De grote truck die Max gebruikt om de olietanker te slepen is een Mack R-600 uit 1970. Het voertuig van Humungus is een zwaar aangepaste Ford F-100.

Filmmuziek[bewerken]

De muziek voor de film werd gecomponeerd en opgenomen door de Australische componist Brian May. De 35 minuten durende opname is uitgebracht op cd.

Enkele van de nummers werden gebruikt op een andere manier dan May in gedachten had. Zo is Finale and Largo eigenlijk de primaire muziek, en werd Montage geschreven voor de achtervolging met de truck.

Ontvangst[bewerken]

Filmcriticus Roger Ebert gaf de film 3,5 van 4 sterren. Hij omschreef de film als “een film van pure actie en kinetische energie”. Op Rotten Tomatoes scoort de film 100% aan goede beoordelingen.[1] Critici prezen vooral de stunts en het camerawerk.

Mad Max-films[bewerken]

In 1979 kwam de eerste film uit: Mad Max. In 1985 kwam Mad Max Beyond Thunderdome uit. Er zijn plannen voor een vierde film, die Mad Max: Fury Road zou gaan heten.[bron?]

Prijzen en nominaties[bewerken]

jaar prijs categorie genomineerde(n) uitslag
1982 AFI Award Best Achievement in Costume Design Norma Moriceau gewonnen
Best Achievement in Editing David Stiven, Tim Wellburn, Michael Balson, Christopher Plowright, George Miller
Best Achievement in Production Design Graham 'Grace' Walker
Best Achievement in Sound Roger Savage, Bruce Lamshed, Byron Kennedy
Beste regie George Miller
Beste cinematografie Dean Semler genomineerd
Best Original Music Score Brian May
Avoriaz Fantastic Film Festival Grand Prize George Miller gewonnen
LAFCA Award beste buitenlandse film George Miller gewonnen
1983 Saturn Award Beste internationale film - gewonnen
Beste acteur Mel Gibson Genomineerd
Beste kostuums Norma Moriceau
Beste regie George Miller
Beste mannelijke bijrol Bruce Spence
Beste script Terry Hayes, George Miller, Brian Hannant
Hugo Award Best Dramatic Presentation - genomineerd

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties