Mangaan(II)oxide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mangaan(II)oxide
Structuurformule en molecuulmodel
Kristalstructuur van mangaan(II)oxide ██ Mn2+ ██ O2-
Kristalstructuur van mangaan(II)oxide

██ Mn2+

██ O2-

Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
MnO
IUPAC-naam mangaan(II)oxide
Andere namen mangaanoxide
Molmassa 70,937449 g/mol
SMILES
O=[Mn]
InChI
1S/Mn.O
CAS-nummer 1344-43-0
EG-nummer 215-695-8
Vergelijkbaar met mangaan(IV)oxide
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Toxisch
Gevaar
H-zinnen H311 - H315 - H319 - H335
EUH-zinnen geen
P-zinnen P261 - P280 - P305+P351+P338 - P312
MAC-waarde 0,5 mg/m³
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur groen
Dichtheid 5,45 g/cm³
Smeltpunt 1650 °C
Goed oplosbaar in zuren
Onoplosbaar in water
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur kubisch
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Mangaan(II)oxide (MnO) is een oxide van mangaan. De stof komt voor als een groen tot bruingroen kristallijn poeder, dat onoplosbaar is in water. Het komt voor in de natuur als het mineraal manganosiet.

Synthese[bewerken]

Mangaan(II)oxide kan bereid worden door de reductie van mangaan(IV)oxide door middel van koolstofmonoxide of waterstofgas:

\mathrm{MnO_2\ +\ CO\longrightarrow\ MnO\ +\ CO_2}
\mathrm{MnO_2\ +\ H_2\longrightarrow\ MnO\ +\ H_2O}

Het kan ook gevormd worden door thermolyse van mangaan(II)carbonaat in vacuüm:

\mathrm{MnCO_3\ \longrightarrow\ MnO\ +\ CO_2}

Toepassingen[bewerken]

Mangaan(II)oxide wordt voornamelijk gebruikt als kathode van alkalinebatterijen en de modernere lithium-mangaanoxide-batterijen. In het midden van de 18e eeuw werd mangaan(II)oxide gebruikt voor de productie van chloorgas.

Verder wordt het oxide ingezet als kleurstof in glasramen en klei, en als voedingssupplement voor dieren.

Externe links[bewerken]