Marcus Terentius Varro Reatinus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Marcus Terentius Varro (116 - 27 v.Chr.), uit Reate, Sabijns gebied [1], beter bekend als Varro Reatinus om hem beter te kunnen onderscheiden van zijn tijdgenoot Varro Atacinus, was een Romeinse geleerde en schrijver. Hij was meer een polyhistor in plaats van een literator. Dat betekent dat hij meer encyclopedische kennis had dan literaire kennis.[1]

Biografie[bewerken]

Varro's familie behoorde tot de equites, de ridderstand van het Romeinse Rijk. Hij kon studeren bij Lucius Aelius Stilo en later was hij in Athene student van Antiochus van Ascalon, die een leerkracht aan Plato's Academie was. Tijdens de burgeroorlog tussen Pompeius en Caesar steunde hij Pompeius en kon daardoor een politieke carrière uitbouwen en bereikte daardoor de positie van praetor. Hij diende Pompeius als pro-quastor in Spanje, waarschijnlijk tegen Sertorius in 76 v.Chr[2]. Als luitenant van Pompeius in 67 v.Chr. nam hij deel aan een oorlog voor het vrijmaken van het Mediteraanse gebied van piraten[2]. Hij leidde in 49 v.Chr. een legioen van Pompeius.[3] Varro kon, ondanks zijn steun aan Pompeius, ontsnappen aan de bestraffingen van de verliezers doordat Julius Caesar hem tot tweemaal gratie verleende, net voor en na de slag bij Pharsalus. Varro heeft een onderscheiding mogen ontvangen, namelijk de Corona Navalis, een hoge onderscheiding voor Romeinse millitairen. [4]

Aldus begon er een rustigere periode voor Varro. Hij werd door Caesar in 47 v.Chr., andere bronnen beweren dat het 46 v.Chr. was [5] , aangewezen als beheerder van de openbare bibliotheek van Rome, maar na de dood van Caesar bleek Marcus Antonius hem minder gunstige gezind: die verbande hem uit het publieke leven, wat gepaard ging met het verlies van vele persoonlijke bezittingen en zelfs de bibliotheek. In 43 v.Chr. werd Varro zelfs vogelvrij verklaard door Antonius.[1]

In de bibliotheek die is opgericht door Asinius Pollio staat hij als enige schrijver als buste afgebeeld in de bibliotheek[5].

De omvang en verscheidenheid van zijn kennis in bijna alle takken van leren won voor hem de titel vir Romanorum eruditissimus[2].

Na de val van Marcus Antonius kwam Augustus als eerste keizer aan de macht Blijkbaar kon Varro de gunst van Augustus winnen: onder keizerlijke bescherming vond Varro eindelijk de rust en de veiligheid om zich volledig toe te leggen op zijn studies.

Hij wordt algemeen beschouwd als een van de grootste Romeinse wetenschappers.

Werken[bewerken]

Bewaarde werken:

  1. De lingua latina libri XXV (Over de Latijnse taal in 25 boeken; hiervan zijn 6 boeken bewaard gebleven[3] [5], andere teksten beweren echter dat er maar 5 boeken bewaard zijn gebleven [1]) Daarbij zijn er een paar woorden aan het begin van het eerste boek verloren gegaan[4]. De boeken zijn opgedragen aan Varro's vriend Cicero[3].
  2. Rerum rusticarum libri III (Over de landbouw in 3 boeken) Geschreven toen hij 80 jaar oud was[4].

Verloren werken:

  1. Saturarum Menippearum libri CL (Menippeïsche Satiren in 150 boeken; hiervan zijn 90 titels en 600 fragmenten bewaard)
  2. Antiquitatum rerum humanarum et divinarum libri XLI (Over de mensen en de goden in de oudheid, in 41 boeken)
  3. Logistoricon libri LXXVI (vert.)
  4. Hebdomades vel de imaginibus (vert.)
  5. Disciplinarum libri IX (Takken van wetenschap, in 9 boeken)
Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c [1]
  2. a b c 'Het feest van Saturnus' van Piet Gerbrandy, Amsterdam, 2007.
  3. a b c 'A Handbook of Latin Literature' van H.J. Rose, London 1936, oplage uit 1991 van de herziene en uitgebreide uitgave uit 1966.
  4. a b c 'Latin Literature' van Gian Biaggio Conte, 1987 (vertaald door Joseph B. Solodow in 1994), editie uit 1999.